After His heart

'Be Thou my Vision, o Lord of my heart; Naught be all else to me, save that Thou art. Thou my best thought, by day or by night, waking or sleeping, Thy presence my light.'

Wie ben ik? juli 5, 2009

Ingedeeld onder: Mooi, Quotes — Wiets @ 10:29 am

Wie ben ik?

Ze zeggen me vaak:
je treedt uit je cel
rustig blij en zeker
als een burchtheer uit zijn slot.

Wie ben ik?
Ze zeggen me vaak:
je spreekt met de bewakers
vrij rechtuit en vriendelijk
als was je hun heer.

Wie ben ik?
Ze zeggen me ook:
je draagt je zwarte dagen
evenwichtig en waardig
als iemand die gewend is te overwinnen.

Ben ik werkelijk wat anderen van mij zeggen?
Of ben ik alleen wat ik weet van mijzelf:
onrustig vol heimwee
ziek als een gekooide vogel
snakkend naar lucht als werd ik geworgd
hongerend naar kleuren naar bloemen en vogels
dorstend naar een woord naar een mens dichtbij
trillend van woede om willekeur om de geringste krenking
opgejaagd wachtend op iets groots
machteloos bang om vrienden in den vreemde
moe en te leeg om te bidden te danken te werken
murw en bereid om van alles afscheid te nemen?

Wie ben ik? De een of de ander?
Ben ik nu de een en morgen de ander?
Ben ik beiden tegelijk?
Huichel ik voor de mensen
en ben ik in mijzelf een verachtelijk huilende zwakkeling?
Lijkt wat nog in mij is op een verslagen leger
wanordelijk vluchtend na de verloren slag

Wie ben ik?
Ik ben de speelbal van mijn eenzaam vragen
Wie ik ook ben Gij kent mij
ik ben van U mijn God.

- Dietrich Bonhoeffer –

 

God of gaven juli 4, 2009

Ingedeeld onder: Gedachten — Wiets @ 7:21 pm

Een interessante gedachte die Paul Washer opgooide in één van zijn preken:

Als het niet de belofte van de hemel in zou houden, zouden we dan nog ons leven geven aan Christus? Zouden we Hem dan nog steeds navolgen?

Het zou zo moeten zijn, geloof ik. Maar wat zijn we daar in ons westerse christendom weinig bewust van! Een klasgenoot van me zei het laatst zo in zijn preek, dat veel van onze gebeden zijn: geef God, geef! Maar niet Uzelf!

Draait het om de persoon van God, of om Zijn gaven en de zegeningen?

Think about it…

 

Vraagje! juni 27, 2009

Ingedeeld onder: Rubriekloos — Wiets @ 2:12 pm

Hoi!

Al vanaf dat ik in deze kamer in Ede ben gaan wonen, heb ik al het plan om een korte tekst / quote / levenswijsheid op mijn muur te schilderen. Komende zomervakantie wil ik dit gaan doen.

Maar het probleem is: ik ken zelf zoveel moois, maar weet niet zo goed een keus te maken.
Weet jij een mooie quote, wijsheid, tekst, gedichtje die mijn kamer af zal maken?

De eis is dat het wel echt bij mij moet passen. Origineel (dus geen tegeltjes-wijsheden), creatief en een beetje diepzinnig.

Als je wilt, mag je het in hoogst eigen persoon komen verven / schrijven – wat je zelf het beste dunkt. Wil je dat niet, dan doe ik het zelf en plaats ik een foto hier.

Reageer dus nu – als reactie op dit bericht of via andere wegen.

Met vrolijke groet,

Wietske Anne

 

Loslaten juni 26, 2009

Ingedeeld onder: Gedachten, Tip — Wiets @ 6:02 pm

Het is alweer een tijdje geleden dat een oud-huisgenoot van me, me wees op het volgende nummer, van Sarah Mc. Lachlan. Op dat moment vond ik veel herkenning in het lied, maar dit is er zo’n één waarbij je ook als het niet van toepassing is op jouw situatie, je toch kippevel op je armen krijgt – zo ook nu weer eens bij mij.

Het nummer gaat over loslaten en over dat dit soms zo moeilijk is en niet wil lukken. Het gaat over het verlangen om voor iemand te leven, ‘the yearning for excisting for only you’. Juist dát verlangen – waarvan ik overigens heb ontdekt dat het veel minder met liefde te maken heeft dan je zou denken – maakt het waarschijnlijk zo ontzettend lastig.

Afgelopen tijd heb ik veel geleerd over loslaten. Als christen mag je weten dat het nooit een doelloos laten gaan is, maar altijd een overgeven in Gods handen. En dat geeft kracht, om door te gaan en om te doen wat je moet doen.

Voor al mijn vriendjes en vriendinnetjes en andere lezers: luister, verwonder en pink een traantje weg. :-)

 

Following Christ juni 25, 2009

Ingedeeld onder: Tip — Wiets @ 7:49 pm

Following Christ by Paul Washer

Wat betekent het om Christus te volgen? Dat is de grote vraag die op dit moment mijn leven kenmerkt. Deze preek van Paul Washer raakte me.

 

Romans 12:1 juni 21, 2009

Ingedeeld onder: Tip — Wiets @ 12:37 pm

”I don’t care about your ministry. God doesn’t either. I care about how much time do your spend with your wive and children?”

”If you haven’t given Him your body, you didn’t give Him anything at all”.

Radicaal, zoals altijd: Paul Washer. Deze teaching raakte me. Het gaat over leven voor God, overgave, zelfverloochening. Ik raad ‘em van harte aan. :-)

Paul Washer – Romans 12:1

 

Vaderdag juni 20, 2009

Ingedeeld onder: Gedachten — Wiets @ 5:45 pm

Morgen is het Vaderdag. Een rare dag. Tot een paar dagen geleden wist ik niet eens dat het alweer zover was. Ik vind het altijd een naar moment, een moeilijke dag. Elke dag is de leegte en het verlies op de achtergrond aanwezig, maar op deze dag nog veel meer. Vriendinnen gaan het weekend naar huis om Vaderdag te vieren en er worden kadootjes gekocht.

Als je zeveneneenhalf jaar verder bent en je praat er niet zoveel over, zoals ik, dan staan mensen niet meer stil bij deze gebeurtenis. Van mijn bijna al mijn vrienden en vriendinnen zijn er maar één of twee die daadwerkelijk er nog bij stil staan en ernaar vragen. Raar is dat, omdat het voor mij zo’n actueel thema is. Heel voorzichtig en in korte fragmentjes, vertel ik de laatste tijd iets van mijn verhaal aan mijn nieuwe vriendin. Nooit heeft iemand eerder er zo naar gevraagd en zich bereid gevonden om te luisteren. Zelf heb ik er lange tijd ook niet over willen praten – en nu lijkt het voor de meeste mensen een vergeten gebeuren.

Vorig jaar ben ik begonnen met het schrijven van een autobiografie. Mensen die mij kennen, weten van mijn passie en talent voor schrijven en dat ik al een behoorlijke tijd meer dan één boek op de planning heb staan. Het gaat helaas niet snel. Het schrijven kost ontzettend veel van me en nadat ik het eerste gedeelte af had, heb ik maandenlang niet verder gekund – zoveel haalde het naar boven. Overigens: het allermooiste compliment wat ik ooit heb gekregen, was toen ik vertelde dat ik het boek even een poosje links zou laten liggen: ”Wietske Anne, ik weet zeker dat ik ooit nog wel een boek van jou in handen zal hebben”. Dat geeft de burger moed.

Vaderdag dus. Wist je dat Marco Borsato daar een prachtig liedje over heeft gezongen? Het wordt gezongen vanuit de positie van een man, wiens vrouw geen vader meer heeft. Naar mijn mening, het beste nummer van Marco:

http://www.youtube.com/watch?v=jV2J5iWd3E0

Denk bij deze Vaderdag ook eens aan het stijgende aantal kinderen, wat opgroeit zonder vader – door scheiding, dood, of andere omstandigheden. Zij hebben het niet makkelijk.

-x-

 

Filmtip juni 19, 2009

Ingedeeld onder: Tip — Wiets @ 8:02 am

Gisteravond heb ik weer eens een magnifieke film gekeken. Overigens, eerder deze week ook al – The Bridges of Madison County, een klassieker. Met Clint Eastwood & Meryl Streep, over liefde die je tegen het lijf loopt op het verkeerde moment.

De film die ik gisteren heb gezien is een Franse: Il y a longtemps que je t’aime. (I’ve loved you so long)

Een topper. Het is een psychologisch drama, een genre waarin ik mij altijd zeer verlustig. De laatste tijd ben ik gaan houden van ‘vage’ films – zoals sommige van mijn vriendinnen het bestempelen. De oppervlakkige comedy’s, chickflicks en actiefilms boeien me niet zo veel meer. Er zijn zoveel mooiere pareltjes te vinden!

Een aantal recensies van deze film:

http://www.movie2movie.nl/r64501-Recensie-Il-y-a-longtemps-que-je-t%27aime.html

http://www.fransefilms.nl/il-y-a-longtemps-que-je-taime/

http://thecultcorner.com/recensies/il-y-a-longtemps-que-je-t%E2%80%99aime

De film gaat over schuld, verzoening en alles grijstinten daar tussenin, zegt de laatste recensie. En dat klopt.

Kijken dus!

 

I will sing juni 15, 2009

Ingedeeld onder: Mooi — Wiets @ 8:01 pm

Oké, ik houd eigenlijk helemaal niet zo van muziek waar mijn moeder van houd. Ze heeft zo’n totaal andere stijl! Toch vond ik het erg leuk om een jaar geleden door haar mee gevraagd te worden naar een concert van Don Moen. Ik kende wel een enkel liedje van hem en ik ben muziek-fan, dus het kon geen kwaad.

Het bizarre was, dat ondanks de droogte die mijn geloofsleven op dat moment kenmerkte, kippevel op mijn armen stond vanaf het eerste moment dat ik de gymzaal van de Veluwehallen binnenliep. Gods aanwezigheid was daar zo ontzettend sterk voelbaar en de aanbidding was zo puur, zo intens – terwijl ik normaal gesproken amper huil(de) sprongen de tranen die avond me regelmatig in de ogen. Met een brok in mijn keel zong ik mee wat ik kon en liet ik de muziek, de woorden, mijn hart raken en genezen. Sindsdien ben ik dus een beetje fan van Don Moen.

Een kippevel liedje is ‘I will sing’. Dit nummer:

De lyrics?

Lord You seem so far away
A million miles or more it feels today
And though I haven’t lost my faith
I must confess right now
That it’s hard for me to pray
But I don’t know what to say
And I don’t know where to start
But as You give the grace
With all that’s in my heart

Chorus:
I will sing I will praise
Even in my darkest hour
Through the sorrow and the pain
I will sing I will praise
Lift my hands to honor You
Because Your Word is true
I will sing

Lord it’s hard for me to see
All the thoughts and plans You have for me
But I will put my trust in You
Knowing that You died to set me free
But I don’t know what to say
And I don’t know where to start
But as You give grace
With all that’s in my heart

Chorus

Raar eigenlijk. Helemaal geen ingewikkelde tekst of boodschap. ‘Gewoon’ de belofte dat je voor Hem zal zingen, ook in de donkerste periodes van je leven. Gewoon, maar zo bijzonder. Dus bij deze deel ik hem nu met jou :-)

In  Hem verbonden,

Wietske Anne

 

Verlies juni 14, 2009

Ingedeeld onder: Gedachten — Wiets @ 4:29 pm

Hoi leuke lezer!

Wat een fijnheid dat je weer even een kijkje op mijn weblog komt nemen. Ik ben geen regelmatige blogger, ben op dit moment erg druk met het afronden van mijn tweede studiejaar en de voorbereiding op het volgende (fulltime stage). De eerste afspraken hiervoor zijn al gemaakt: een conferentiedag in september, een internationale conferentieweek in april, een 12,5-jaar huwelijksfeest, jeugddienst, preken, enzovoorts. Van binnen kriebelt het al: ik ben zin om te beginnen, om lekker aan de slag te gaan. Maar daarvoor heb ik het wel nodig om het 2e jaar goed af te ronden en daar moet ik dan ook nog even hard aan trekken. Ik hoop dat het gaat lukken, ik verwacht het wel.

Met mezelf gaat het redelijk goed. Ik ben nog steeds veel bezig met mijn eigen proces: heel worden, mezelf zijn, omgaan met grenzen en op een gezonde manier leren (on-)afhankelijk te zijn. Ik hoop steeds meer in balans te komen, maar dit is erg lastig. Ik groei, maar het gaat langzaam en soms worden mensen daarom nog steeds de dupe van mijn falen en struikelen. Dat is naar. Ik loop veel en hard tegen mezelf aan – anderzijds weet ik dat het goed is. Veel van de zaken waar ik op dit moment mee bezig ben, klinken mijn leeftijdsgenoten vreemd in oren. Met weinig mensen kan ik delen waar ik mee worstel, waar ik doorheen ga en de processen waar ik in zit. Toch ben ik me bewust van het feit dat dit niet negatief is: eerder heb ik, door mijn vroeg volwassen moeten worden, een voorsprong gekregen in mijn ontwikkeling, en dit levert zowel mooie als minder mooie kanten op.

Goed. Eén van de dingen waar ik de laatste tijd veel over nadenk, waar ik mee bezig ben en wat me intrigeert, is ‘verlies’. Het klinkt waarschijnlijk wel een beetje pessimistisch en ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich afvragen waarom ik niet over vrolijker dingen schrijf, waarom de diensten die ik mag invullen altijd wat meer rustig van aard zijn en mijn gesprekken vaak diepzinnig. Sorry als dat je niet ligt. Momenten van springen, dansen, oppervlakkig doen en nutteloos praten, kan ik in de eerste de  beste kroeg of club wel- als het gaat om het geestelijk leven en spirituele zaken, dan zoek ik altijd naar de diepere laag en neem ik geen genoegen met oppervlakkigheid. Ik leef intens, praat daarom ook graag diepzinnig en mijn schrijven zal hier dan ook door gekenmerkt worden. :-)

Verlies dus. Mijn eigen leven wordt hierdoor wel een beetje gekenmerkt, vooral op dit moment. De schrijver van Prediker schreef al, lang geleden: ”Er is een tijd om te zoeken, en een tijd om te verliezen.” Dat hele gedeelte waaruit dit is genomen, boeit me. Het schrijft over de dubbelzinnigheden in ons bestaan – het wist niet de negatieve kanten uit, maar biedt juist ruimte hiervoor. De toppen en de dalen in ons leven: ze mogen er zijn. Gevoelens van rouw, gevolgd door, of misschien wel naast gevoelens van vreugde. Bijzonder vind ik dat.

Verlies gaat verder dan de dood, of een verbroken relatie. Het bevat veel meer en als ik zeg dat mijn leven gekenmerkt wordt door verlies, dan spreek ik over een combinatie van verliezen uit het volgende rijtje:

‘verlies van jeugd, vruchtbaarheid, verlies van mogelijkheden (bijv. een baan, opleiding), gezichtsverlies (falen), verlies van bezittingen, van waardigheid, respect of eer (bijv. bij misbruik), verlies van gezondheid door ziekte of een ongeluk, verlies van dierbaren, verlies van psychische gezondheid, verlies door rampen, verlies van reputatie of verlies van onszelf’.

Verlies gaat dus lang niet altijd om iets concreets wat je verloren bent. Soms gaat het ook over verwachtingen die je moet opgeven, hoop die niet  vervuld wordt. En ook dát doet pijn, ook daar moet om gerouwd worden. En eigenlijk is dat waar ik op dit moment zelf doorheen ga. Verlieservaringen zorgen ervoor dat ik soms intens verdrietig ben, niet meer weet hoe ik verder moet en het leven bij tijden heel zwaar vindt. Toch wil ik in deze blog verder kijken aan de hand van een boek wat ik in deze periode heb gelezen, namelijk ‘Verborgen genade’, van Jerry Sittser. Mocht je ook bezig zijn met het onderwerp lijden, rouw en verlies, dan is dit één van de boeken die niet mag ontbreken in je speurtocht. Jerry Sittser verloor in één moment zijn vrouw, moeder en dochtertje door een ongeluk, geheel buiten eigen schuld om. In het boek ‘Verborgen genade’ neemt hij de lezer mee op een zoektocht, die de ondertitel zo mooi verwoord: ‘hoe de ziel kan groeien door verlies’.

Het is zo’n boek wat ik in een paar dagen tijd uit heb (in tegenstelling tot de boeken die maandenlang met een bladwijzer in het midden blijven liggen) omdat het één groot feest van herkenning en bemoediging is.

Bemoediging? Ja zeker. Want hoe zwaar verlies ook is, hoe negatief de ervaring ervan kan zijn, toch valt er meer over te zeggen dan dat. Sittser neemt ons mee in de wanhoop, de vragen, de moeilijke kwesties die ervaringen van verlies oproept – maar ook biedt hij woorden van hoop.

Een aantal van deze woorden wil ik graag met jullie delen:

”De ziel heeft het vermogen om God te kennen en lief te hebben, om virtuoos te worden, de waarheid te leren kennen en om in overeenstemming met morele overtuigingen te leven. De ziel is elastisch, net als een ballon. Lijden kan het doen groeien. Verlies kan de capaciteit van de ziel doen toenemen, opdat er ruimte is voor boosheid, depressie, wanhoop en vertwijfeling, stuk voor stuk emoties die met verlies gepaard gaan. Eenmaal vergroot of verruimd, kan onze ziel eveneens meer blijdschap, kracht, vrede en liefde ervaren. Wat zich voordoet als tegenovergesteld – oost en west, nacht en dag, verdriet en vreugde, zwakte en kracht, boosheid en liefde, wanhoop en hoop, dood en leven – sluit elkaar niet uit; net zo min als de winter zonlicht uitsluit. De ziel kan dit soort dingen zelfs tegelijkertijd ondergaan.”

Verlies verruimt de ziel. Verlies zorgt ervoor dat ik de goede dingen van het leven, nog veel meer ga waarderen. Verlies bewerkt in mij een verlangen naar de terugkomst van Jezus – naar de tijd dat Hij alle tranen van mijn ogen afwist. Verlies stelt mij in staat om nog veel meer van mensen kan houden en dit aan ze vertel. Verlies doet me meer bewust zijn van het feit dat het elk moment over kan zijn en dat ik daarom niet uit moet stellen wat belangrijk is.Verlieservaringen veranderen je totaal.

Jezus spreekt ook ‘positief’ over verlies – Hij spreekt over verliezen van je leven, om het te kunnen vinden. Over loslaten, om te kunnen behouden. Sterven om te kunnen leven.

C.S. Lewis zei het zo: ”Sterf voordat je doodgaat. Daarna kan het niet meer”.

In elk verlies wat we lijden, is het alsof een stukje van onszelf ’sterft’. Een persoon verbleekt tot een herinnering, een droom gaat verloren, verwachtingen worden afgebroken. Het is een beetje dood gaan. Maar niet zomaar: uiteindelijk hebben we de keuze: staan we weer op en laten we door deze ervaring onze ziel -  ons vermogen om te leven, genieten en lief te hebben- vergroot worden, of worden we bitter, cynisch en krimpen we inéén.

Vele mensen zijn ons voortgegaan op beide wegen en ik heb het allebei mogen aanschouwen. Mijn moeder zegt het altijd zo: ”Lijden maakt je bitter of beter”. Het verschil lijkt maar te bestaan uit een paar letters, maar niets is minder waar. De keuze die je daarin maakt, bepaalt je leven.

Gisteren nam ik een kijkje op de EO-Jongerendag, die werd gehouden in het Gelredome. Onder leiding van Kees Kraaijenoord, werd het lied ‘Blessed be Your name’ gezongen – ooit geschreven door Matt Redman, die weet waarover hij zingt. Het lied bevat een gedeelte waarin gezongen wordt: ‘You give and take away, You give and take away, my heart will choose to say: Lord, blessed be Your name!’

Het viel me op dat dit gedeelte van het nummer zo vrolijk, enthousiast en soms al springend, dansend en zwaaiend, werd vertolkt. Dit raakte iets in me, en ik dacht terug aan een gesprek met iemand die ooit tegen me zei: ”Wietske Anne, ik heb een lange tijd dat stukje van het lied niet kunnen zingen”. Dat was herkenbaar voor me, want zulke grote woorden rollen ook niet gemakkelijk uit mijn mond. Je zingt nogal wat: U geeft en neemt weg, U geeft en neemt weg. (toch) Mijn hart zal ervoor kiezen om te zingen: gezegend zij Uw naam!

Overigens is dit een quote van Job: De Here geeft gegeven, de Here heeft genomen, geprezen zij Zijn naam! (Job 1 vers 21) Job was toen net alles verloren wat hij had opgebouwd in zijn leven.

Ik weet niet of ik elk verlies moet ontvangen als uit Gods hand – ik doe daar wijselijk maar geen uitspraak over. Toch weet ik wel dat ik zelf een keus heb – om te bepalen hoe ik reageer. Ik heb ervoor gekozen om mijn verliezen te laten leiden tot winst, in de vorm van godsvrucht, geduld, wijsheid en liefde. Deze keuze maakt mij voor het verschil, iedere dag opnieuw.

Midden in mijn leven ontsprongen twee wegen,

hoorde ik een wijs iemand zeggen.

Ik koos de minst bewandelde weg.

En iedere dag en iedere nacht,

maakte dat het verschil.

(Larry Norman)