Tofheid april 20, 2008

Vanavond was ik een film aan het kijken met mijn mattie Margreet, een christelijke film. Normaal ben ik niet zo’n christelijke-film-fan, maar Facing the Giants was best goed.

Een bijzonder stukje uit de moevie wil ik graag met jullie delen. Het verhaal gaat over een American Football coach die op weg gaat met zn team, om weer een beetje op te klimmen uit de nederlagen die ze hebben geleden. Hij leert ze onder andere volharding. Een manier waarop hij dat deed, raakte me. Hij liet 1 van de jongens op handen en voeten kruipen terwijl hij een medespeler van 70 kilo op zijn rug droeg (ze lagen rug op rug, dus zware inspanning!). Hij moest zover mogelijk zien te komen. Dit was nog maar 1 aspect van de training. Hij kreeg namelijk ook nog een blinddoek op zijn hoofd, zodat hij niet kon zien hoe ver hij al was. Toen hij vroeg naar het waarom, antwoordde de trainer: zodat je niet opgeeft, als je nog verder kunt.

Op deze manier moest hij zover mogelijk zien te komen. De trainer moedigde hem ondertussen telkens aan. Ook op het einde van zijn krachten, toen hij haast niet meer verder kon en de verplichte afstand al lang had behaald, moedigde de coach hem aan om door te gaan, om er uit te halen wat er in zat.

Terwijl ik de film keek, werd ik ontzettend bemoedigd. Ik ga op dit moment zelf door een wat lastiger tijd, en ik heb heel weinig zicht op hoe mijn toekomst er uit gaat zien - en daar heb ik ook veel vragen bij Op dit moment vind ik het lastig om vooruit te kijken. Spannend soms ook. Eng misschien zelfs wel.
God liet het me zien dat het soms voelt alsof we geblinddoekt zijn, dat we niet weten wat er nog allemaal komen gaat, maar houdt vol. Vaak kunnen we nog zoveel meer omdat God ons nog zoveel extra kracht wil geven, maar geven wij het al te vroeg op, volharden we niet, want we kijken vooruit en worden bang.

Als ik 1 ding steeds meeer leer in deze periode, dan is het wel het leven bij de dag. In Psalm 68:20 staat: Dag aan dag draagt Hij ons. Het is niet voor niets dat daar dag aan dag genoemd wordt. Niet maand na maand. Of jaar aan jaar. Nee, dag aan dag aan dag dag. Voor elke dag ontvang je weer de kracht om door te gaan. Op goede dagen merk je vaak niet hoe afhankelijk je bent van Hem, lukt er veel op eigen kracht. Voor mij waren er een aantal tegenslagen nodig, die me deden beseffen dat ik God zo nodig heb. Op dit moment bestaan mijn gebeden soms alleen nog maar uit: God, help me. Geef me kracht voor vandaag, want ik kan niet meer. Ik weet niet hoe ik hier ooit doorheen kom.
En dan is de dag halverwege, of al voorbij en dan besef ik me verwonderd dat Hij inderdaad de moede kracht geeft en de machteloze sterkte vermeerdert, zoals er staat in Jesaja 40…

Tofheid.