Wat zou Jezus doen?

Wat zou Jezus doen
Als Hij bij ons zou wonen
Zou Hij zichzelf vertonen
Bij mensen vol fatsoen
Of zat Hij bij gewoon een
Zwerver in ‘t plantsoen
Wat zou Jezus doen?

Dit liedje kreeg ik maar niet uit mijn hoofd, toen ik terug fietste van het station naar mijn huis. Ik had lange tijd kunnen nadenken in de trein vanuit Amsterdam, op weg naar Ede. Die ochtend was ik met twee meiden vertrokken naar een gemeente waar een spreker uit charismatisch Amerika zou komen. Omdat ik nieuwsgierig was en wel wat geloofsopbouw kon gebruiken (soms heb ik ook van die momenten…) vond ik het wel een nuttige, boeiende besteding van mijn vrije dag. In de allereerste dienst heb ik veel aantekeningen gemaakt, niet zozeer over de preek, maar veelal van gedachten die in mij opkwamen tijdens het observeren en luisteren. Het was interessant, dat zeker. Het was een nogal welvarende boodschap die werd gepredikt, iets waar ik tegenwoordig niet meer van op kijk. Op zich kon ik me in sommige dingen wel vinden: leven vanuit je nieuwe identiteit in Jezus – daar sta ik voor de volle 100% achter. Maar de gevolgen die hij hier vervolgens aan verbond, irriteerden me bovenmate. Ach, om de inhoud gaat het me nog niet eens zozeer. Waar het me meer omdraaide en waar ik nog iets over wil zeggen vandaag, is de vraag die ik als laatste opschreef in mijn schrift: ‘in hoeverre kan hij nog geloofwaardig en identificeerbaar zijn voor niet-christenen?’ Een boeiende vraag, die ik nog verder toe ga lichten.

Met de prediking die deze meneer verkondigde, kreeg ik een beetje een superman-idee. Zo zag hij er ook wel een beetje uit, je kent vast de ietwat (in mijn optiek) gladde uitstraling die Amerikaanse welvaartspredikers over zich hebben. Maar daar ging het me nog niet eens zozeer om. Ik vroeg me af hoe bijvoorbeeld het contact met zijn buren zou zijn. Of hoe hij om zou gaan met het meisje achter de kassa. Of hij ook mensen in zijn vriendenkring zou hebben die niet dezelfde theologie aanhingen, sterker nog: die moslim zijn of atheïst. Ik kon me er geen beeld van maken. Ik vraag me af of deze mensen zich comfortabel bij hem voelen, of dat ze hem eerder zien als Superman. Iemand die doden wil opwekken (hij bracht me op het geniale idee om toch eens te proberen om mijn vader op te laten staan – volgens hem zou iedereen dat moeten gaan doen. Wat me wel in het dilemma bracht, of mijn vader het niet vervelend vond om na 7 jaar uit de hemel te worden gesleurd, maar dat terzijde) , geen ziekte accepteert maar alles wil genezen, in grote welvaart leeft (want hebben wij niet alles ontvangen in Christus? – en in de collecte),  en meer van dat soort fratsen. Op zichzelf best coole dingen, maar het stond zo ontzettend ver weg van mijn dagelijks leven, laat staan van de mensen die niet geloven en die ik dagelijks tegenkom in de lift, op de galerij, aan de kassa. Ik vond het sowieso erg beangstigd hoe hij praatte over mensen die ziek waren of bijv. leden aan een depressie. Een interessante quote was: als je depressief bent, ben je vleselijk! Langzaamaan zonk ik weg in mijn stoel terwijl mijn maatje wat naast me zat, me bemoedigd toe lachte. Heel grappig om te horen inderdaad, als depressiviteit nou net de zwakte is waarmee je op dat moment worstelt. Gelukkig ben ik in staat om te relativeren en mijn gedachten nog te sturen (en de mensen met wie ik was ook) maar we waren volgens mij in de minderheid. De meeste mensen knikten, lachten, juichten toe… en onderwierpen zich. Tsja. Dat kan. Ik voel me altijd een übervleselijke heiden in dit soort diensten, waarin je geen kritiek mag hebben, je zelf niet mag nadenken en alles moet slikken wat de preacherman zegt. Mijn laars is een mooie plek om dit aan te lappen. Zo ontzettend veel religieuze crap.

Dus. Nadat wij de eerste dienst hadden uitgezeten met veel moeite en ongeduld, doken we de boekhandel in (voor mij de hemel op aarde waar ik dus ook een schat uit mee nam – ik kon het niet laten), speelden we een spelletje en kwamen we tot de conclusie dat het bezoeken van Amsterdam ons meer aanlokte. Dus reed de trein en de bus ons naar de plek van bestemming. Fantastisch. Wat is het leuk om in zulke grote steden rond te zwerven – zoveel culturen en verschillende mensen. Het bruist en leeft. Het deed me erg goed om na zo’n ochtend te stappen in de echte wereld; de plek waar het tenslotte allemaal gebeurt. De prediking van die morgen was een groot contrast, en werd nog dubbel zo groot toen we besloten om het Red Light District op te zoeken. Nee, niet om de toerist uit te hangen. Ook niet om werk te zoeken, zoals grappig werd opgemerkt later. Je zou het trouwens bijna kunnen denken, want braaf christelijk als ik was, had ik die ochtend een vrij kort wollen rokje aangetrokken met een stel laarzen er onder. Vrij degelijk in christelijke gezelschappen, maar in zulke straten riep het net wat andere blikken en vervolgens ook reacties op. Ik had er bewust op aangedrongen om deze plek op te zoeken. Ik wilde gaan om geconfronteerd te worden met het leven. Het ‘weerbarstige’ leven, zoals een docent vorige week opmerkte tijdens een Bijbelstudie. Ik ben er zo spuugzat van om te leven in zo’n walgelijk zoete christelijke omgeving, met alle mooie vrome gezichten, maar niemand die een vinger uitsteekt en participeert in het harde leven. We sluiten ons op in kamers om met elkaar te bidden en fijn samen God te zoeken en trekken ons vervolgens weer terug in ons eigen veilige leventje. We volgen preken en cursussen om te leren evangeliseren, maar hebben geen eens contact met onze buren of met andere niet-gelovigen om ons heen. De zwervers laten we elke nacht buiten slapen, de hongerigen geven we niets omdat we bang zijn dat ze drugs kopen, de alcoholist stinkt uit zijn mond, de moslims zijn crimineel en ga zo maar door. Bah. Ik ben er zo ontzettend zat van. Laat me even mijn frustratie spuien.

Kort geleden was ik bij een gebedsavond, waarin God zou worden aangeroepen, voor het welzijn van onze stad, een opwekking in Ede. Op de één of andere manier ging het wat langs me heen. Ik kon gewoon niet zo goed meedoen, tot mijn spijt. Soms wilde ik het uitschreeuwen: heb je dan niet gezien dat de wereld om ons heen snakt naar liefde?! En jullie gaan hier zitten bidden en tegen God zeggen hoe moeilijk het is om het evangelie te vertellen en om te smeken om liefde voor de ‘zondaars’ en om genezingen? Ga liever wat doen! Stap uit je christelijke wereld, met je christelijke vrienden, met je christelijke muziek, met je christelijke boeken, met je christelijke films, met je christelijke uiterlijk, met je christelijke taalgebruik, met je christelijke hond, en wees als JEZUS. Jezus werd niet voor niets mens, Hij werd menselijk omdat Hij wist dat dit de enige manier was om de mensen te bereiken. En wat doen wij? Wij zijn mensen, maar gaan ons gedragen als God. Hoe cynisch: Jezus was God maar werd mens, wij zijn mens maar willen zijn als God. Het moet ons dan ook niet verbazen dat er maar zo weinig mensen tot geloof komen. Zij weten niet dat je voor hen bidt, en als je verder niets doet – hoe moeten ze dan ooit Jezus leren kennen? En so what als iemand geneest. Denk je dat dat het grootste is wat Jezus heeft willen bewerkstelligen? Wake up in the real world. Het is maar een fractie ervan. Jezus heeft veel meer te geven aan de mensheid, maar wij moeten wel zijn handen en voeten zijn. Wij zijn het lichaam van Christus. Misschien is het je ontgaan, maar Jezus is hier niet meer: het is de bedoeling dat wij Zijn beelddragers worden en gaan uitdelen wat Hij gaf: liefde. Daar om gaat het allemaal. Enkel door liefde zullen mensen overtuigd worden. En liefde zijn niet enkel mooie gebeden, wanhopige hartenkreten geuit naar God, maar als het goed is raakt het je leven, tot in het irritante. Hoe kun je bidden voor de zwervers, en die persoon bij de ingang van de supermarkt die zit te bedelen voorbij lopen? Hoe kun je bidden voor het herstel van de seksuele moraal als je zelf nog naar porno kijkt en vrouwen als lustobjecten ziet? Hoe kun je alcoholisten willen bekeren, als je zelf ook nog wel eens te diep in het glaasje kijkt. Hoe kun je…

De laatste tijd is dit iets waar ik mee bezig ben. Ik moet niet zo heel veel meer hebben van alle zelfbedachte godsdienstige dingetjes, maar ben des te meer onder de indruk gekomen van Jezus. Steeds meer zie ik iets van Zijn hart voor deze mensheid en dan maakt het me niet meer zo gelukkig als ik diensten vrolijk happy-clappy loop te zingen en het daarbij blijft. Soms word ik misselijk van al het vrome gedoe en alle hypocrisie die er is… en verlang ik ernaar om naar buiten gaan… naar de hoeren, de zwervers, naar de mensen die Jezus nog niet kennen… Niet om met woorden te vertellen dat Jezus leeft, want ik vraag me af of hen dat zo zal raken. Maar om gewoon het hart van Jezus te laten zien. Geen woorden, die zijn er genoeg geweest in de jaren die achter ons liggen. Laten we, in Godsnaam, nou eindelijk eens iets gaan doen. Wake up in the real world…

Broeders en zusters, wat heeft het voor zin als iemand zegt te geloven, maar hij handelt er niet naar? Zou dat geloof hem soms kunnen redden? Als een broeder of zuster nauwelijks kleren heeft en elke dag eten tekortkomt, en een van u zegt dan: ‘Het ga je goed! Kleed je warm en eet smakelijk!’ zonder de ander te voorzien van de eerste levensbehoeften – wat heeft dat voor zin? Zo is het ook met geloof: als het zich niet daadwerkelijk bewijst, is het dood.
Jakobus 1:15-17