Na een lange maar mooie conferentie (Opwekking, voor de kenners) stap ik samen met mijn moeder mijn flat in. Had ik haar net begroet met 3 kussen, mijn mannetje begroet ik nog veel enthousiaster: ik overlaad hem met zoenen, fluisterend hoe blij ik ben dat ik hem weer zie, stilletjes vragend of hij me had gemist. Mijn mooiert & mijn maatje. Tijdens de afwas is hij degene aan wie ik mijn verhalen vertel, terwijl hij rustig luistert. Hij oordeelt niet, zoals mensen soms doen, maar wacht af tot ik ben uitgepraat en geef me dan een kusje – geheel op eigen wijze. Er zijn weinig anderen die mijn hart zo verheugen als hij. Hij maakt me aan het grijnzen, doet me soms vertederend in de lach schieten – juist op die momenten waarop mijn vrolijkheid wat verder weg te zoeken is. Soms heel afhankelijk van mij, maar meestal zo zelfstandig en stoer. Mijn hart barst van trots bij elke stap die hij zelfstandig zet. In hem vind ik herkenning. Mensen dichtbij laten komen is niet zijn sterkste kant, maar als hij zelf initiatief neemt komt er iets prachtigs tevoorschijn. Soms schrikt het mensen af – maar mij nooit. Ik was verliefd, vanaf onze allereerste kennismaking – ik geef het gelijk toe.
Hij is er altijd. Op ons eigen veilige plekje, waar alleen wij tweetjes de weg zo goed kennen. Samen zijn wij nooit alleen.
Mijn grote, kleine liefde.
Mijn Mikey.
