Hoe belangrijk is het om elkaar bij de naam te noemen. Het overkwam me recentelijk dat ik mij liet kennen in een intiem contact en de persoon in kwestie regelmatig mijn naam verkeerd of maar half uitsprak, of soms zelfs leek te zijn vergeten. Later realiseerde ik me hoeveel pijn me dat had gedaan en maakte het me boos.
Mijn naam is niet de meest gemakkelijke en regelmatig verzucht ik dat ik erover denk om Wietske ervan af te knippen en me Anne te laten noemen – om daarmee tegemoet te komen aan al die mensen die er continue over struikelen, voor wie ik het eindeloos moet herhalen. Daarnaast merk ik bij mezelf dat ik me minder snel bloot geef aan diegenen die er moeite mee hebben. Als je mijn naam niet goed wilt onthouden, wat zegt dat over hoe goed je mij daadwerkelijk wil leren kennen? Ik wil bij mijn naam genoemd worden. Tegenwoordig zet ik er dan ook maar een verbindingsteken tussen, zodat het nog duidelijker wordt dat ze samengaan. Dat ik niet een Wietske ben, noch een Anne.
Neeltje Maria Min schreef er het volgende gedicht over:
Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Met dat je elkaar bij de naam noemt, bevestig je iemand in zijn of haar bestaan. In het gekend en gezien zijn – iets waar we allen naar verlangen.
Dit werd voor mij pijnlijk duidelijk toen ik sprak met een oudere dame, van ver in de tachtig. Ze sprak over hoe ze in het verleden nooit voor zichzelf durfde op te komen en ik vroeg haar hoe dit was veranderd. Ze antwoordde me dat dit was gebeurd met haar gang naar de Alpha Cursus (een kennismakingscursus met het christelijk geloof). Nee, er was geen sprake van diep zondebesef en een daaropvolgende bekering… Nee, geen aanraking van de Heilige Geest zoals soms wordt beschreven in Pinkstergemeentes. Niet een Bijbeltekst over hoeveel ze waard is in Gods ogen, waardoor de schellen van de hare vielen.
Ik keek haar vragend aan. ‘’Daar noemden ze me voor het eerst bij mijn naam.’’ Terwijl ze deze woorden uitsprak, vulden niet alleen haar ogen zich met tranen. Ik werd er diep door geraakt en kon geen woord meer uitbrengen: het voelde als een heilig moment waarbij iedere hardop uitgesproken zin daaraan af zou doen.
Na enkele seconden van stilte, die aanvoelden als minuten, ging ze verder: voor hen was het heel gewoon om elkaar bij de voornaam te noemen, maar ik was al zolang niet meer bij mijn naam genoemd. Als mijn man me iets wilde vragen of iets nodig had, riep hij enkel iets als: hé. Ik voelde me bij hem een nul. Maar hier spraken ze uit dat ze blij waren met mijn deelname, ook al voelde ik mezelf zo oud tussen al die jonge mensen.
‘Ze noemden me bij mijn naam’. Dagenlang gonsde deze zin door mijn hoofd. Gaf me nog regelmatig kippenvel. Zoiets kleins – voor velen van ons. Zo normaal – maar voor één iemand levensveranderend.
Tijdens ons gesprek, schoot er een tekst uit de bijbel door mijn hoofd. Een tekst waarmee vele kinderen zijn gedoopt en vele rouwteksten door zijn gekleurd. ‘’Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van Mij’’. Waarschijnlijk zal ik dit vers nooit meer kunnen lezen, zonder aan dit bijzondere gesprek te denken.
Noem mij bij mijn naam. Hoe moet ik mij anders geborgen weten?
