Gedachtespinsels juni 15, 2008

Terwijl een kaarsje naast me staat te branden, typ ik deze woorden. Een kaarsje, omdat het Vaderdag is. Vaderdag, maar zonder vader. Een kaarsje om te herdenken, om een moment stil te staan bij herinnering en de leegte die is achtergelaten, op de plek waar een vader had moeten zijn.

De laatste tijd ben ik erg druk en vind ik weinig tijd tot schrijven voor deze weblog. Als ik al schrijf, is het voor Soulsista of school. Ook leuk, daar niet van. Ik ben met veel dingen bezig en veel daarvan is niet geschikt om publiekelijk tentoon te stellen. Een aantal gedachtes wil ik wel met jullie delen, omdat ik denkdat het goed is dat ik eerlijk ben en openheid laat zien over bepaalde zaken.

Sinds een tijdje sta ik heel anders in mijn geloof. Ik ben eigenlijk opnieuw God aan het leren kennen, en hoe meer ik Hem leer kennen, hoe meer ik besef dat ik Hem niet ken. Vaag he? Afgelopen tijd is er veel gebeurd van binnen en er zijn een heleboel vragen gekomen. Dat niet alleen, ik ben ook kritischer gaan denken. En eigenlijk ben ik soms tot vreselijke conclusies gekomen. Conclusies die me misschien soms wel afscheiden van christelijke vrienden die ik heb en bepaalde twijfels of vragen niet herkennen. Misschien zelfs wel vraagtekens die me afscheiden van een groot deel van de christenheid. Het zij dan zo. Ik ben het zat om te leven voor wat mensen van me verwachten en alle christelijke nepheid die er is. Ik kan de laatste tijd in diensten zitten en misselijk worden van alle show en fake wat er is. Ook kan ik me ontzettend boos maken als ik een boek lees als ‘De herder was een huurling’, een boek over misbruik door een pastor, waar gebeurd. Het maakt me razend en ik snap het niet. Ik snap zoveel zaken niet meer en wist eigenlijk niet meer zo goed wie God nou werkelijk is. Het feit dat ik dezelfde God dien als diegene die zulk soort daden doet… die zich heeft verbonden aan christenen waar ik me soms liever van zou willen afscheiden… Het is soms zo dubbel.

Ik zie veel ontwikkelingen in de charismatische wereld waar ik nog meer vragen bij krijg. Ik ben een beetje op de hoogte van de zgn. opwekking die gaande is in Florida en allerlei manifestaties die daarbij plaats vinden. Goud of edelstenen die verschijnen tijdens de aanbidding? Ik raak geiriteerd en vraag me af waarom, als God dan graag met goud strooit, Hij dit niet doet in de 3e wereldlanden? Ik snap het niet.

Ik vind het vreselijk om te zien hoe een gewone man van vlees en bloed even ‘fire’ schreeuwt en iedereen valt aan zijn voeten neer. (als ze dat niet doen, gaan ze net zo lang door totdat het wel gebeurd, evt. met hulp) De Bijbel wordt niet meer geopend en dat is te merken aan de leer die wordt gepredikt.

Een tijdje geleden was ik in een kerk waar iedereen telkens werd opgeroepen om weer te klappen voor God, je handen omhoog te doen, naar voren te gaan als je meer wou ontvangen, enzovoorts. Ik was 1 van de weinige die niet naar voren ging. Ik voelde me bijna verplicht; alsof ik niets met God te maken wilde hebben. Gelukkig weet Hij dat dat niet zo is. Maar ik wil niet meer geleefd worden door al die christelijke manipulatieve shit, kuddegedrag en bijbehorende gebruiken. Soms voel ik me zo niet thuis in het christendom. Soms betrap ik me op de gedachte dat als God zó is, zoals HIj soms wordt geshowd in diensten, in onderwijs of aan de wereld, ik niet eens met Hem geidentificeerd wil worden - zo weerzinwekkend kan het zijn.

Misschien schrik je van de gedachtes die ik zo eens opschrijf. Misschien lijk ik wel een halve heiden, een atheïst in wording… Maar het tegenovergestelde is waar.
Mijn zoektocht en vragen, leveren me juist veel op. Ik ben op zoek gegaan naar wie God dan wel is, wie Jezus was toen Hij op aarde was en wat Hij werkelijk doet en heeft gedaan in mensenlevens. Ik ben mensen gaan vragen waarom ze eigenlijk in God geloven en ik ben gaan onderzoeken waarom ik geloof. Het wortelt me steviger in mijn eigen overtuigingen en in de fundamenten van mijn geloof. Het maakt me echter in mijn aanbidding en in mijn christenzijn. Soms maakt het me ook cynischer… soms weet ik teveel en heb ik teveel gezien en gehoord om onbevangen enthousiast over iets te kunnen zijn en soms word dit me verweten.

Anderzijds kan ik extra genieten van getuigenissen van mensen die ik heb zien veranderen, of over plaatsen waar ik een werkelijke opwekking zie. Gebedsverhoringen doen me nog steeds de rillingen over de rug lopen en ik genoot van de ervaringen van Jezus’ overwinning op de satan,  tijdens mijn keuzevak over Demonie en Bevrijding.

Ik leer God opnieuw kennen en ik leer Jezus steeds meer kennen zoals Hij was, zoals ik Hem niet kende (Philip Jancey) en dit maakt me juist soms weer helemaal opnieuw ‘verliefd’ op Hem… Hij is zo bijzonder. Ik krijg meer respect en bewondering voor mensen als Amy Carmichael, Corrie Ten Boom, Moeder Theresa… mensen die niet spraken over opwekkingen, prosperity teachings en (…) in de Geest - vul in naar keuze: lachen, vallen, trippen, zweven, huilen, springen, dansen, liggen, reizen, blaffen, vrijen *heb laatst echt een artikel gelezen waarin werd beschreven hoe een non op mystieke wijze haar seksualiteit met God beleefde!*.
Ze spraken eigenlijk niet eens met veel woorden, maar ze waren gewoon als Christus. Daarvoor zijn we uiteindelijk toch gemaakt? Om het evenbeeld te worden van Jezus? Zijn we geroepen om allerlei ervaringen te hebben, luxe dingen te krijgen en mooie woorden te spreken en te horen?

Of zijn we geroepen om armen het goede nieuws te brengen, om aan verslagen harten hoop te bieden, om aan gevangenen vrijlating bekend te maken, aan geketenden bevrijding, om allen die treuren te troosten en om gewoon te zijn: het licht, het zout, sterren in deze donkere wereld. Om het hart van Jezus in ons te dragen, met Zijn bewogenheid om mensen te geven en zonder te oordelen anderen te ontmoeten.

Dat is pas een opwekking. Dat alleen zal de wereld veranderen… kijk maar naar Jezus.

Leven juni 1, 2008

Een weekendje thuis… het is alweer maanden geleden dat ik echt tijd daarvoor had… Maar nu was het dan zover. Van donderdag tot maandag. Een lange tijd, voor mijn gevoel.
Die vrijdag moest ik lopen van het station naar huis en terwijl ik wandelde door de stad (wat je stad noemt…) kwamen er zoveel herinneringen boven. Ik liep door de straten en dacht aan de middagen toen ik daar aan het spelen was, samen met mijn vriendin. De weg waarlangs we Kinderpostzegels hadden verkocht… het schoolplein waar ik jarenlang had gespeeld, de straten waardoor ik had gefietst. De bloemenwinkel waar ik van mijn gespaarde 10 guldens een boeket kocht voor mijn ouders zoveeljarig huwelijk… en omdat ik het zo leuk vond om iets te geven en niet meer kon wachten gaf ik het maar vast 3 dagen te vroeg… Samen uitgezocht met de bloemist, speciaal voor mijn papa en mama, ben toen flink gematst door die man.

Ik liep door de steegjes achter ons huis, waar ik amper doorheen kon lopen zonder gekieteld te worden door allerlei takken en bosjes (en de spinnen die er vast en zeker in verbleven…) Ik bedacht me hoe ik eens door die bosjes heen had gerend en ik verwonderde me er over dat het nu zo begroeid was. Zouden er nog kinderen spelen, zo uitbundig als ik daar ooit had gerend? Het pleintje achter huis, waar ik eens had gevoetbald, getennisd, gerend, gestoepkrijt… het was verlaten en rustig. Andere kinderen zullen er vast weer spelen als de zon schijnt, nu is het voor mij enkel een doorgang naar onze achtertuin.

Ik kwam door het centrum, bij de bakker dacht ik aan die keer dat ik met mijn vriendinnetje in de bakkerij had mogen kijken - het waren haar oom en tante. Hoe ik toen van die heerlijke koek had geproefd, net gebakken. Ik zag de snackbar, waar ik met mijn vriendinnetjes snoep kocht, om mee naar school te nemen. De winkels waren rustig, ik dacht aan die keren dat ik er was geweest. De supermarkt waar ik lekkers kocht, soms heel stiekem. Ik zag het water waar ik flink wat keren doorheen had gevaren (gedobberd) in een rubberboot en ik kwam plekken tegen waar ik ooit hutten had gebouwd.

Niets was hetzelfde gebleven. Alles was veel rustiger dan dat ik het me kon herinneren. Dicht begroeid, verboden toegang en boven alles: Het had niet meer dezelfde aantrekkingskracht als toen. Dat verlangen om de boel te gaan verkennen, te gaan verbouwen en om er in te breken (jaja, dat ook) was er niet meer. Ik verlangde even terug naar dat kind-zijn. Het onbezorgde. Het kunnen huilen als je was gevallen, of het schooltjeziek zijn als je de wereld even niet zag zitten. Het schuilen in de zachte trui van papa, of in de armen van mama. Het onbevangen op schoot kunnen kruipen of hangen tegen mama’s arm. Een snoepje wat het verdriet verzacht. De angst, enkel omdat het donker is of onweert. Geen angst voor afwijzing, verlies, pijn of teleurstelling.

Later dat weekend zocht ik mijn kamer na en kwam nog meer herinneringen tegen. Spullen waar een verhaal aan zit. Een plakboek vol columns (van Ronald Koops) die ik steevast uit de Visie knipte omdat ik toen al dol was op het lezen van andermans schrijfwerk. De kaart met handtekening van Elly en Rikkert (die ik ondertussen steeds verwar met Ellert en Rikkie) waar ik zo trots op was. Allerlei (verjaardags-)kaarten van ooms, tantes, opa’s en oma’s, vriendinnetjes. Een poëzie-album waar zoveel mooie woorden ingeschreven waren, speciaal voor mij. Ik vond een boekje waarin ik jaaaaren geleden allerlei gebeden had geschreven. Mijn eerste eigen Bijbel, vol strepen en uitroeptekens. Een doos met cd’s en bandjes die ik nooit weg had willen doen (Opwekking voor kinderen, Pinkeltje, Alice in Wonderland…)
Ook vond ik terug wat er ooit over mij geschreven was, in de rapporten van de midden- en bovenbouw van de basisschool. Ik las ze weer eens en het raakte me. Grappig om te lezen hoe mensen toen al in me zagen wat anderen ook nu in me zien:

”Wietske Anne houdt van verhalen en kan goed luisteren. Wietske Anne heeft een brede interesse. Wietske Anne kan al goed presenteren. Je eigen geschreven tekst over Sinterklaas was prima! Soms praat Wietske Anne teveel met medeleerlingen (!!!). Wietske Anne kán netjes werken. Meestal luister je naar anderen, soms kom je met rake opmerkingen. Toneel, huisjes opmeten en nabouwen: je doet erg je best en dat is te zien aan wat je aflevert. Blijf lekker veel lezen! Je bent een leuke meid met gezellige pretoogjes, fijn. Wietske Anne kan heel leuk poppenkast spelen. Je schrijft leuke verhaaltjes, met voorzichtige humor. Handschrift is regelmatig, je begint echt mooi te schrijven Wietske Anne. Jouw werkstuk over Egypte ging diep op moeilijke zaken in: het oude Egyptische geloof, de Islam: Knap! Je gedicht over de oudejaarsavond van d appeltjes was echt prachtig! Wietske Anne, je bent een lieve, leuke, royale meid, je komt steeds meer los, goed zo!”

Teruglezend komen er zoveel herinneringen terug! Allerlei momenten flitsen door mijn gedachten. Sommige zou je nooit willen verliezen, anderen wil ik misschien liever vergeten. De tijd is voorbij gevlogen. Vanmiddag spraken we erover dat ik spoedig alweer 20 jaar oud wordt. Ik griezelde ervan. Toch een soort afsluiting van alle tienerjaren. 20 jaar klinkt belachelijk oud. Toen ik een jaar of 12 was keek ik met groot ontzag naar mensen die al 20 waren. Ondertussen ben ik het zelf alweer bijna en het voelt nog helemaal niet zo. De laatste tijd ben ik bezig geweest met het weer opnieuw gaan leven als een kind. Die onbezorgdheid terugpakken die me jaren geleden is afgenomen. Dit levert veel vrolijke blikken op, soms ook irritatie. Je wordt geacht je snotvolwassen te gedragen als je bijna 20 bent.
Maar ik wil dat nog even niet. Ik wil nog even tegen dingen aanschoppen. Ik wil nog eventjes kunnen zeggen dat ik als ik ‘later’ een vriend heb niet zo burgerlijk en degelijk wil zijn als die meiden van mijn leeftijd die ik zag (en uit zo’n strenge kerk kwamen) en eruit zagen als een bejaard stel. Ik wil onbesuisd kunnen zoenen als ik iemand geweldig vind, ik wil kunnen springen als de zon schijnt, ik wil kunnen stampen in de plassen als het regent en overdreven me uit kunnen rekken als de kerkdienst (die een beetje saai was) is afgelopen. Ik wil snoeihard ‘AUW’ roepen als er te heet water uit de kraan komt zonder de vraag naar mijn hoofd te krijgen waarom ik zo overdreven moet doen. Ik wil blij met en over mezelf kunnen zijn, terwijl mensen me arrogant noemen. Ik wil urenlang een grijns op mijn gezicht hebben omdat die ene leuke jongen naar me lachte, of omdat ik een lief smsje kreeg van een vriendin. Ik wil me kleden in knalroze of knalblauw, en zo de wereld tegemoet treden. Ik wil mensen kunnen begooien met water en zelf natgespoten worden met een supersoaker, ik wil aardappelen keihard vanuit ons keukenraam (1e verdieping) naar beneden gooien en ze uit elkaar zien spatten. En boven alles: ik wil grinniken omdat mensen me met ergenis aankijken omdat iets niet gepast is. Ik wil lachen om het feit dat iedereen zich gedraagt zoals ‘het hoort’. Ik wil schateren om de gedachte dat ik niet volwassen zou zijn. ”People laugh because I’m different? I laugh because they’re all the same”, zei ooit een wijs iemand.

Ik wil leven en voelen dat ik leef. Elke minuut van dit bestaan. Ik wil dromen alsof ik de eeuwigheid heb en leven alsof het de laatste dag is. Dat is wat ik wil. Voelen dat ik besta, tot in de diepste vezel van mijn bestaan. Liefhebben, zonder bang zijn dat ik gekwetst ga worden. Geven, zonder terug te verwachten. Dansen alsof niemand kijkt. Omhelzingen uitdelen, aan diegenen die ze nodig hebben. Lachen omdat het binnen in je borrelt. Tranen huilen van geluk en van verdriet. Elke dag opnieuw. Leven, zoals het bedoeld is.

Tofheid april 20, 2008

Vanavond was ik een film aan het kijken met mijn mattie Margreet, een christelijke film. Normaal ben ik niet zo’n christelijke-film-fan, maar Facing the Giants was best goed.

Een bijzonder stukje uit de moevie wil ik graag met jullie delen. Het verhaal gaat over een American Football coach die op weg gaat met zn team, om weer een beetje op te klimmen uit de nederlagen die ze hebben geleden. Hij leert ze onder andere volharding. Een manier waarop hij dat deed, raakte me. Hij liet 1 van de jongens op handen en voeten kruipen terwijl hij een medespeler van 70 kilo op zijn rug droeg (ze lagen rug op rug, dus zware inspanning!). Hij moest zover mogelijk zien te komen. Dit was nog maar 1 aspect van de training. Hij kreeg namelijk ook nog een blinddoek op zijn hoofd, zodat hij niet kon zien hoe ver hij al was. Toen hij vroeg naar het waarom, antwoordde de trainer: zodat je niet opgeeft, als je nog verder kunt.

Op deze manier moest hij zover mogelijk zien te komen. De trainer moedigde hem ondertussen telkens aan. Ook op het einde van zijn krachten, toen hij haast niet meer verder kon en de verplichte afstand al lang had behaald, moedigde de coach hem aan om door te gaan, om er uit te halen wat er in zat.

Terwijl ik de film keek, werd ik ontzettend bemoedigd. Ik ga op dit moment zelf door een wat lastiger tijd, en ik heb heel weinig zicht op hoe mijn toekomst er uit gaat zien - en daar heb ik ook veel vragen bij Op dit moment vind ik het lastig om vooruit te kijken. Spannend soms ook. Eng misschien zelfs wel.
God liet het me zien dat het soms voelt alsof we geblinddoekt zijn, dat we niet weten wat er nog allemaal komen gaat, maar houdt vol. Vaak kunnen we nog zoveel meer omdat God ons nog zoveel extra kracht wil geven, maar geven wij het al te vroeg op, volharden we niet, want we kijken vooruit en worden bang.

Als ik 1 ding steeds meeer leer in deze periode, dan is het wel het leven bij de dag. In Psalm 68:20 staat: Dag aan dag draagt Hij ons. Het is niet voor niets dat daar dag aan dag genoemd wordt. Niet maand na maand. Of jaar aan jaar. Nee, dag aan dag aan dag dag. Voor elke dag ontvang je weer de kracht om door te gaan. Op goede dagen merk je vaak niet hoe afhankelijk je bent van Hem, lukt er veel op eigen kracht. Voor mij waren er een aantal tegenslagen nodig, die me deden beseffen dat ik God zo nodig heb. Op dit moment bestaan mijn gebeden soms alleen nog maar uit: God, help me. Geef me kracht voor vandaag, want ik kan niet meer. Ik weet niet hoe ik hier ooit doorheen kom.
En dan is de dag halverwege, of al voorbij en dan besef ik me verwonderd dat Hij inderdaad de moede kracht geeft en de machteloze sterkte vermeerdert, zoals er staat in Jesaja 40…

Tofheid.

Lucht april 10, 2008

Even vergeten
dat jij
“lucht”
bent geworden

gisteren heb ik je
officieel benoemd
maar nu al
voel ik je weer

als een warme jas
om me heen
en adem je
stiekem in

Veerle Vrindts (16)

Het was nacht… april 4, 2008

De eerste vogels hoor ik fluiten… terwijl het er naar uit ziet dat ik de enige ben die wakker is op dit tijdstip van de dag. Ik krijg dit te horen van Hyves:

We zijn helaas even off line voor onderhoud. We doen dit op het allerrustigste moment om overlast te beperken maar als we hadden geweten dat jij net nu wilde gaan hyven dan hadden we het een uurtje later gedaan! We zijn weer in de lucht om 07:00.

Zo ontdek je nog eens iets.

Vraag me niet wat ik online doe op dit achterlijke uur. Mijn bed was helemaal omgewoeld, naar de wc ben ik al geweest en water heb ik al gedronken. Mijn hoofd wil niet stoppen met nadenken, ik heb koppijn omdat ik teveel gedronken heb - goedkope, zoete witte wijn die te lang open heeft gestaan. Ok, een beetje te snel achter elkaar ook. Met onder tussen een uitgebreide massage, dat doet een mens geen goed. Ben naar boven gewandeld, neergeplofd en de eerste uren was ik in coma. Heerlijk. Toch is alcoholslaap niet de fijnste slaap. En ik word altijd wakker om van die rare tijden, met koppijn en soms nog wat misselijkheid. Dom dom.

Ik heb altijd al eens gedacht: ik wil midden in de nacht een blog plaatsen, dat ik wakker ben. Even de wereld laten weten: Hallo zon, jij bent niet de eerste die wakker is, nee, dat was ik! Dus. Bij deze.

Ik ben wakker. Om 10 over 5 ’s ochtends. Wat een feest.

I want to be like my Jesus? maart 25, 2008

De laatste tijd ben ik, zoals je misschien wel eens aan mijn logs kunt aflezen, veel aan het nadenken. Vanuit mijn studie heb ik veel ‘moeten’ nadenken over geloofsinhoud: wat geloof ik en waarom, waar is dit op te baseren? Doordat ik altijd christelijk ben opgevoed, is God er al vanaf mijn kinderjaren bij ingeslopen, maar nu ben ik pas aan het funderen waarin ik altijd heb geloofd. (beter laat als niet, toch?) Soms is dat best eng, anderzijds geloof ik dat God me vasthoud en dat ik niet bedrogen uit zal komen.

De laatste tijd is mijn beeld over God en over Jezus veranderd. Dit komt een beetje door vragen die ik aangereikt krijg vanuit mijn studie, maar ook door dingen die ik om me heen zie en hoor. 1 ding is heel erg blijven hangen en dat is het liedje van Todd Agnew: My Jesus. Dit nummer begint met de zin: Which Jesus do you follow?
Gaandeweg het nummer besef je opeens dat het beeld dat we in deze tijd vaak van Jezus hebben, maar voor een klein stukje overeenkomt met de werkelijkheid. De zanger stelt in zijn liedje de vraag in hoeverre wij Jezus zouden herkennen als wij Hem zouden tegenkomen.

Het is alweer een paar jaar geleden, toen ik met dezelfde dingen als nu bezig was en aan Jezus deze dingen voorlegde. Ik vroeg me af bij welke kerk Hij zich nu echt thuis zou voelen, als Hij hier op aarde zou rond wandelen. Natuurlijk zeer naief, I know Maar goed, mijn menselijke geest wilde ontzettend graag Jezus in een hokje plaatsen. Het antwoord heeft me tranen gebracht en ben ik nooit vergeten… Hij vertelde me dat Hij waarschijnlijk bij weinig kerken zou worden binnengelaten, omdat Hij zou komen in de gedaante van die stinkende zwerver, of de schaars geklede prostituee.

De Jezus die we er tegenwoordig van gemaakt hebben, is 1 of ander religieus type, vriendelijk en godsdienstig, lief voor iedereen. Maar de echte Jezus ging juist dwars tegen de religieuze types van die tijd in, Hij ging naar de Marc Dutrouxs van deze wereld.. de Joran van der Sloot-types, zwervers met de daklozenkrant, vrouwen die werken op de Amsterdamse Wallen. Die mensen zocht Hij op, dat werden zn vrienden.

Ik geloof, met de schrijver van My Jesus, dat de echte Jezus waarschijnlijk niet zo snel geaccepteerd zou worden in de kerken van tegenwoordig. Ik denk dit, omdat ik het nu al zie gebeuren.

Afgelopen weekend was ik op een Bijbelstudie-avond en sprak ik met iemand die me vertelde hoe hard ze probeerde om bij deze groep christenjongeren te horen. Hoeveel moeite ze deed, maar hoe ze nooit echt werd geaccepteerd en erbij werd betrokken om wie ze was. Waarom niet? Omdat ze misschien geen fancy HBO-opleiding doet? Omdat ze niet de kleding draagt die ‘in’ is? Omdat ze niet de juiste grapjes maakt, niet met de populaire gespreksonderwerpen mee kan praten? En waarom zoveel anderen wel, die al die dingen toevallig wel bezitten…
Ik praatte met haar maar wat kun je zeggen op zo’n moment? Mijn hart brak en ik ben er een aantal dagen flink mee aan het worstelen geweest. Hoe kun je zeggen dat je op Jezus wilt lijken, maar je zo gedragen tegenover de mensen die Jezus juist opzocht?
We spreken er zo vaak over dat meer van Jezus willen leren kennen, en Hij geeft ons zoveel mogelijkheden! Hij komt in dat meisje, wat de hele avond stil op de bank zit, omdat ze niet uit zichzelf durft te gaan praten. Hij komt in haar zus die het probeert, maar telkens weer afgewezen wordt. Hij komt in die jongen met die contactstoornis, die iedereen ontwijkt. Hij komt in die jongen waar iedereen zich altijd aan irriteert omdat hij zoveel shit in zijn leven kent en daardoor zo verbitterd is. Hij komt in die zwerver… in die dakloze, in dat hoertje, in de crimineel…

”Want Ik had honger en jullie gaven mij niet te eten, Ik had dorst en jullie gaven me niet te drinken. Ik was een vreemdeling en jullie namen mij niet op, Ik was naakt en jullie kleedden mij niet. Ik was ziek en zat in de gevangenis en jullie bezochten mij niet.”

Which Jesus do you follow?
Which Jesus do you serve?
If Ephesians says to imitate Christ
Then why do you look so much like the world?
(…)
You see I’m tired of living for success and popularity
I want to be like my Jesus but I’m not sure what that means to be like You Jesus
Cause You said to live like You, love like You but then You died for me
Can I be like You Jesus?
I want to be like my Jesus…

Besef maart 17, 2008

Sinds een tijdje ben ik, als ik in een (kerk-)dienst zit, bezig met de vraag: Meen ik wat ik zing? Besef ik de betekenis van de woorden die mijn mond belijd op dit moment?
Ik begon er over na te denken toen ik een nummer van Opwekking voorgeschoteld kreeg, wat begint met: ‘Eer en glorie van een mens is niet waar ik naar op zoek ben’.
Ik vroeg me af hoe slecht de schrijver van het lied, zichzelf kent. Met een beetje reflectie kom je er al snel achter dat elk mens diep van binnen wel op zoek is naar eer en glorie, en maar al te vaak van mensen. Toen ging het verder: ‘Al mijn trouw en mijn devotie, hartsverlangen en emotie, zijn alleen bestemd voor Hem die voor mij stierf’.

Ik keek naar het aanbiddingsteam en zag hoe ze met volle overgave het lied zongen, hun handen geheven, ogen gesloten. Ik vroeg me af of ze werkelijk nadachten over wat ze zeiden. Ik durfde het niet mee te zingen. Op dat moment ging mijn hartsverlangen niet zozeer uit naar God, en er waren nog zoveel dingen waar ik ook nog stiekem ‘devotie’ voor koesterde…

Beseffen we wat we zeggen als we deze woorden zingen:
‘Wij leggen voor Uw troon neer al onze dromen, ons leven geven wij’
‘Doe Uw wil in mij’
‘Maak mij zoals Jezus’.

Beseffen we werkelijk de gevolgen van onze vragen, of zingen we het gewoon, omdat het mooi klinkt, of omdat het stiekem ook best wel heel heilig klinkt -alles opgeven voor Hem.
We zingen vaak zo vrolijk: Ik wil meer en meer gaan lijken op Jezus!
Besef je dat Jezus in Zijn eigen vaderstad totaal niet geliefd was? Dat velen aanstoot namen aan Zijn woorden? Dat Hij verraden werd door een vriend, in de steken gelaten door Zijn volgelingen? Dat Hij Zijn leven gaf tot in de dood, dat Hij Zich door Godzelf verlaten heeft gevoeld?

Zijn we werkelijk bereid die prijs te betalen? Willen we onze dromen opgeven om God te volgen? Willen we werkelijk onszelf verloochenen, zeggen tegen onze ’oude ik’: ik ken jou niet meer?

Doe God geen beloftes die je niet na wilt of kunt komen. Doe je niet beter voor dan je bent. Wees eerlijk en echt tegenover God. Als je niet alles mee kunt zingen omdat je het niet meent, doe het dan gewoon niet. Wat boeit het als mensen je een minder goede christen vinden om die reden? Het gaat niet om mensen!

It’s all about You Jesus…

When all is said and done maart 16, 2008

If I never walk on water
If I never see miracles
If I never hear Your voice so loud
Just knowing that You love me is enough to keep me here
Just hearing these words is enough to satisfy
You do You do You satisfy,
I couldn’t leave even if I tried
I must have You I must have You

When it’s been said and when it’s all been done
When the race is run it all comes to love

Uit: Let me love You more, Misty Edwards

What if… maart 16, 2008

What if God doesn’t give you what you want… When He doesn’t heal your sickness, doesn’t answer your prayers the way you want. What if you don’t feel anything from Him and experiences are something of the past?
Are we holding on to Him? Do we still believe that He is an almighty God?

Zomaar wat vragen die in me opkwamen terwijl ik vannacht door Ede fietste. Als genezing uitblijft, als vervulling niet ervaren wordt, als God je gebeden niet verhoord, als Hij niet lijkt te luisteren naar je hulpgeroep… wat dan?
Een wanhopig vastklampen aan Zijn beloften. Een onrustig hart wat zoekt naar vrede. Een hand die in het duister tast op zoek naar die van Hem. Een keel die schor is van mijn hulpgeroep.

God, laat niet los wat Uw hand eens begon…