Gedachtespinsels juni 15, 2008
Terwijl een kaarsje naast me staat te branden, typ ik deze woorden. Een kaarsje, omdat het Vaderdag is. Vaderdag, maar zonder vader. Een kaarsje om te herdenken, om een moment stil te staan bij herinnering en de leegte die is achtergelaten, op de plek waar een vader had moeten zijn.
De laatste tijd ben ik erg druk en vind ik weinig tijd tot schrijven voor deze weblog. Als ik al schrijf, is het voor Soulsista of school. Ook leuk, daar niet van. Ik ben met veel dingen bezig en veel daarvan is niet geschikt om publiekelijk tentoon te stellen. Een aantal gedachtes wil ik wel met jullie delen, omdat ik denkdat het goed is dat ik eerlijk ben en openheid laat zien over bepaalde zaken.
Sinds een tijdje sta ik heel anders in mijn geloof. Ik ben eigenlijk opnieuw God aan het leren kennen, en hoe meer ik Hem leer kennen, hoe meer ik besef dat ik Hem niet ken. Vaag he? Afgelopen tijd is er veel gebeurd van binnen en er zijn een heleboel vragen gekomen. Dat niet alleen, ik ben ook kritischer gaan denken. En eigenlijk ben ik soms tot vreselijke conclusies gekomen. Conclusies die me misschien soms wel afscheiden van christelijke vrienden die ik heb en bepaalde twijfels of vragen niet herkennen. Misschien zelfs wel vraagtekens die me afscheiden van een groot deel van de christenheid. Het zij dan zo. Ik ben het zat om te leven voor wat mensen van me verwachten en alle christelijke nepheid die er is. Ik kan de laatste tijd in diensten zitten en misselijk worden van alle show en fake wat er is. Ook kan ik me ontzettend boos maken als ik een boek lees als ‘De herder was een huurling’, een boek over misbruik door een pastor, waar gebeurd. Het maakt me razend en ik snap het niet. Ik snap zoveel zaken niet meer en wist eigenlijk niet meer zo goed wie God nou werkelijk is. Het feit dat ik dezelfde God dien als diegene die zulk soort daden doet… die zich heeft verbonden aan christenen waar ik me soms liever van zou willen afscheiden… Het is soms zo dubbel.
Ik zie veel ontwikkelingen in de charismatische wereld waar ik nog meer vragen bij krijg. Ik ben een beetje op de hoogte van de zgn. opwekking die gaande is in Florida en allerlei manifestaties die daarbij plaats vinden. Goud of edelstenen die verschijnen tijdens de aanbidding? Ik raak geiriteerd en vraag me af waarom, als God dan graag met goud strooit, Hij dit niet doet in de 3e wereldlanden? Ik snap het niet.
Ik vind het vreselijk om te zien hoe een gewone man van vlees en bloed even ‘fire’ schreeuwt en iedereen valt aan zijn voeten neer. (als ze dat niet doen, gaan ze net zo lang door totdat het wel gebeurd, evt. met hulp) De Bijbel wordt niet meer geopend en dat is te merken aan de leer die wordt gepredikt.
Een tijdje geleden was ik in een kerk waar iedereen telkens werd opgeroepen om weer te klappen voor God, je handen omhoog te doen, naar voren te gaan als je meer wou ontvangen, enzovoorts. Ik was 1 van de weinige die niet naar voren ging. Ik voelde me bijna verplicht; alsof ik niets met God te maken wilde hebben. Gelukkig weet Hij dat dat niet zo is. Maar ik wil niet meer geleefd worden door al die christelijke manipulatieve shit, kuddegedrag en bijbehorende gebruiken. Soms voel ik me zo niet thuis in het christendom. Soms betrap ik me op de gedachte dat als God zó is, zoals HIj soms wordt geshowd in diensten, in onderwijs of aan de wereld, ik niet eens met Hem geidentificeerd wil worden - zo weerzinwekkend kan het zijn.
Misschien schrik je van de gedachtes die ik zo eens opschrijf. Misschien lijk ik wel een halve heiden, een atheïst in wording…
Maar het tegenovergestelde is waar.
Mijn zoektocht en vragen, leveren me juist veel op. Ik ben op zoek gegaan naar wie God dan wel is, wie Jezus was toen Hij op aarde was en wat Hij werkelijk doet en heeft gedaan in mensenlevens. Ik ben mensen gaan vragen waarom ze eigenlijk in God geloven en ik ben gaan onderzoeken waarom ik geloof. Het wortelt me steviger in mijn eigen overtuigingen en in de fundamenten van mijn geloof. Het maakt me echter in mijn aanbidding en in mijn christenzijn. Soms maakt het me ook cynischer… soms weet ik teveel en heb ik teveel gezien en gehoord om onbevangen enthousiast over iets te kunnen zijn en soms word dit me verweten.
Anderzijds kan ik extra genieten van getuigenissen van mensen die ik heb zien veranderen, of over plaatsen waar ik een werkelijke opwekking zie. Gebedsverhoringen doen me nog steeds de rillingen over de rug lopen en ik genoot van de ervaringen van Jezus’ overwinning op de satan, tijdens mijn keuzevak over Demonie en Bevrijding.
Ik leer God opnieuw kennen en ik leer Jezus steeds meer kennen zoals Hij was, zoals ik Hem niet kende (Philip Jancey) en dit maakt me juist soms weer helemaal opnieuw ‘verliefd’ op Hem… Hij is zo bijzonder. Ik krijg meer respect en bewondering voor mensen als Amy Carmichael, Corrie Ten Boom, Moeder Theresa… mensen die niet spraken over opwekkingen, prosperity teachings en (…) in de Geest - vul in naar keuze: lachen, vallen, trippen, zweven, huilen, springen, dansen, liggen, reizen, blaffen, vrijen *heb laatst echt een artikel gelezen waarin werd beschreven hoe een non op mystieke wijze haar seksualiteit met God beleefde!*.
Ze spraken eigenlijk niet eens met veel woorden, maar ze waren gewoon als Christus. Daarvoor zijn we uiteindelijk toch gemaakt? Om het evenbeeld te worden van Jezus? Zijn we geroepen om allerlei ervaringen te hebben, luxe dingen te krijgen en mooie woorden te spreken en te horen?
Of zijn we geroepen om armen het goede nieuws te brengen, om aan verslagen harten hoop te bieden, om aan gevangenen vrijlating bekend te maken, aan geketenden bevrijding, om allen die treuren te troosten en om gewoon te zijn: het licht, het zout, sterren in deze donkere wereld. Om het hart van Jezus in ons te dragen, met Zijn bewogenheid om mensen te geven en zonder te oordelen anderen te ontmoeten.
Dat is pas een opwekking. Dat alleen zal de wereld veranderen… kijk maar naar Jezus.



