“When one door closes, another opens; but we often look so long and so regretfully upon the closed door that we do not see the one which has opened for us.”

Quote van Alexander Graham Bell.

Schitterend he!

Terwijl een kaarsje naast me staat te branden, typ ik deze woorden. Een kaarsje, omdat het Vaderdag is. Vaderdag, maar zonder vader. Een kaarsje om te herdenken, om een moment stil te staan bij herinnering en de leegte die is achtergelaten, op de plek waar een vader had moeten zijn.

De laatste tijd ben ik erg druk en vind ik weinig tijd tot schrijven voor deze weblog. Als ik al schrijf, is het voor Soulsista of school. Ook leuk, daar niet van. Ik ben met veel dingen bezig en veel daarvan is niet geschikt om publiekelijk tentoon te stellen. Een aantal gedachtes wil ik wel met jullie delen, omdat ik denkdat het goed is dat ik eerlijk ben en openheid laat zien over bepaalde zaken.

Sinds een tijdje sta ik heel anders in mijn geloof. Ik ben eigenlijk opnieuw God aan het leren kennen, en hoe meer ik Hem leer kennen, hoe meer ik besef dat ik Hem niet ken. Vaag he? Afgelopen tijd is er veel gebeurd van binnen en er zijn een heleboel vragen gekomen. Dat niet alleen, ik ben ook kritischer gaan denken. En eigenlijk ben ik soms tot vreselijke conclusies gekomen. Conclusies die me misschien soms wel afscheiden van christelijke vrienden die ik heb en bepaalde twijfels of vragen niet herkennen. Misschien zelfs wel vraagtekens die me afscheiden van een groot deel van de christenheid. Het zij dan zo. Ik ben het zat om te leven voor wat mensen van me verwachten en alle christelijke nepheid die er is. Ik kan de laatste tijd in diensten zitten en misselijk worden van alle show en fake wat er is. Ook kan ik me ontzettend boos maken als ik een boek lees als ‘De herder was een huurling’, een boek over misbruik door een pastor, waar gebeurd. Het maakt me razend en ik snap het niet. Ik snap zoveel zaken niet meer en wist eigenlijk niet meer zo goed wie God nou werkelijk is. Het feit dat ik dezelfde God dien als diegene die zulk soort daden doet… die zich heeft verbonden aan christenen waar ik me soms liever van zou willen afscheiden… Het is soms zo dubbel.

Ik zie veel ontwikkelingen in de charismatische wereld waar ik nog meer vragen bij krijg. Ik ben een beetje op de hoogte van de zgn. opwekking die gaande is in Florida en allerlei manifestaties die daarbij plaats vinden. Goud of edelstenen die verschijnen tijdens de aanbidding? Ik raak geiriteerd en vraag me af waarom, als God dan graag met goud strooit, Hij dit niet doet in de 3e wereldlanden? Ik snap het niet.

Ik vind het vreselijk om te zien hoe een gewone man van vlees en bloed even ‘fire’ schreeuwt en iedereen valt aan zijn voeten neer. (als ze dat niet doen, gaan ze net zo lang door totdat het wel gebeurd, evt. met hulp) De Bijbel wordt niet meer geopend en dat is te merken aan de leer die wordt gepredikt.

Een tijdje geleden was ik in een kerk waar iedereen telkens werd opgeroepen om weer te klappen voor God, je handen omhoog te doen, naar voren te gaan als je meer wou ontvangen, enzovoorts. Ik was 1 van de weinige die niet naar voren ging. Ik voelde me bijna verplicht; alsof ik niets met God te maken wilde hebben. Gelukkig weet Hij dat dat niet zo is. Maar ik wil niet meer geleefd worden door al die christelijke manipulatieve shit, kuddegedrag en bijbehorende gebruiken. Soms voel ik me zo niet thuis in het christendom. Soms betrap ik me op de gedachte dat als God zó is, zoals HIj soms wordt geshowd in diensten, in onderwijs of aan de wereld, ik niet eens met Hem geidentificeerd wil worden - zo weerzinwekkend kan het zijn.

Misschien schrik je van de gedachtes die ik zo eens opschrijf. Misschien lijk ik wel een halve heiden, een atheïst in wording… Maar het tegenovergestelde is waar.
Mijn zoektocht en vragen, leveren me juist veel op. Ik ben op zoek gegaan naar wie God dan wel is, wie Jezus was toen Hij op aarde was en wat Hij werkelijk doet en heeft gedaan in mensenlevens. Ik ben mensen gaan vragen waarom ze eigenlijk in God geloven en ik ben gaan onderzoeken waarom ik geloof. Het wortelt me steviger in mijn eigen overtuigingen en in de fundamenten van mijn geloof. Het maakt me echter in mijn aanbidding en in mijn christenzijn. Soms maakt het me ook cynischer… soms weet ik teveel en heb ik teveel gezien en gehoord om onbevangen enthousiast over iets te kunnen zijn en soms word dit me verweten.

Anderzijds kan ik extra genieten van getuigenissen van mensen die ik heb zien veranderen, of over plaatsen waar ik een werkelijke opwekking zie. Gebedsverhoringen doen me nog steeds de rillingen over de rug lopen en ik genoot van de ervaringen van Jezus’ overwinning op de satan,  tijdens mijn keuzevak over Demonie en Bevrijding.

Ik leer God opnieuw kennen en ik leer Jezus steeds meer kennen zoals Hij was, zoals ik Hem niet kende (Philip Jancey) en dit maakt me juist soms weer helemaal opnieuw ‘verliefd’ op Hem… Hij is zo bijzonder. Ik krijg meer respect en bewondering voor mensen als Amy Carmichael, Corrie Ten Boom, Moeder Theresa… mensen die niet spraken over opwekkingen, prosperity teachings en (…) in de Geest - vul in naar keuze: lachen, vallen, trippen, zweven, huilen, springen, dansen, liggen, reizen, blaffen, vrijen *heb laatst echt een artikel gelezen waarin werd beschreven hoe een non op mystieke wijze haar seksualiteit met God beleefde!*.
Ze spraken eigenlijk niet eens met veel woorden, maar ze waren gewoon als Christus. Daarvoor zijn we uiteindelijk toch gemaakt? Om het evenbeeld te worden van Jezus? Zijn we geroepen om allerlei ervaringen te hebben, luxe dingen te krijgen en mooie woorden te spreken en te horen?

Of zijn we geroepen om armen het goede nieuws te brengen, om aan verslagen harten hoop te bieden, om aan gevangenen vrijlating bekend te maken, aan geketenden bevrijding, om allen die treuren te troosten en om gewoon te zijn: het licht, het zout, sterren in deze donkere wereld. Om het hart van Jezus in ons te dragen, met Zijn bewogenheid om mensen te geven en zonder te oordelen anderen te ontmoeten.

Dat is pas een opwekking. Dat alleen zal de wereld veranderen… kijk maar naar Jezus.

Een weekendje thuis… het is alweer maanden geleden dat ik echt tijd daarvoor had… Maar nu was het dan zover. Van donderdag tot maandag. Een lange tijd, voor mijn gevoel.
Die vrijdag moest ik lopen van het station naar huis en terwijl ik wandelde door de stad (wat je stad noemt…) kwamen er zoveel herinneringen boven. Ik liep door de straten en dacht aan de middagen toen ik daar aan het spelen was, samen met mijn vriendin. De weg waarlangs we Kinderpostzegels hadden verkocht… het schoolplein waar ik jarenlang had gespeeld, de straten waardoor ik had gefietst. De bloemenwinkel waar ik van mijn gespaarde 10 guldens een boeket kocht voor mijn ouders zoveeljarig huwelijk… en omdat ik het zo leuk vond om iets te geven en niet meer kon wachten gaf ik het maar vast 3 dagen te vroeg… Samen uitgezocht met de bloemist, speciaal voor mijn papa en mama, ben toen flink gematst door die man.

Ik liep door de steegjes achter ons huis, waar ik amper doorheen kon lopen zonder gekieteld te worden door allerlei takken en bosjes (en de spinnen die er vast en zeker in verbleven…) Ik bedacht me hoe ik eens door die bosjes heen had gerend en ik verwonderde me er over dat het nu zo begroeid was. Zouden er nog kinderen spelen, zo uitbundig als ik daar ooit had gerend? Het pleintje achter huis, waar ik eens had gevoetbald, getennisd, gerend, gestoepkrijt… het was verlaten en rustig. Andere kinderen zullen er vast weer spelen als de zon schijnt, nu is het voor mij enkel een doorgang naar onze achtertuin.

Ik kwam door het centrum, bij de bakker dacht ik aan die keer dat ik met mijn vriendinnetje in de bakkerij had mogen kijken - het waren haar oom en tante. Hoe ik toen van die heerlijke koek had geproefd, net gebakken. Ik zag de snackbar, waar ik met mijn vriendinnetjes snoep kocht, om mee naar school te nemen. De winkels waren rustig, ik dacht aan die keren dat ik er was geweest. De supermarkt waar ik lekkers kocht, soms heel stiekem. Ik zag het water waar ik flink wat keren doorheen had gevaren (gedobberd) in een rubberboot en ik kwam plekken tegen waar ik ooit hutten had gebouwd.

Niets was hetzelfde gebleven. Alles was veel rustiger dan dat ik het me kon herinneren. Dicht begroeid, verboden toegang en boven alles: Het had niet meer dezelfde aantrekkingskracht als toen. Dat verlangen om de boel te gaan verkennen, te gaan verbouwen en om er in te breken (jaja, dat ook) was er niet meer. Ik verlangde even terug naar dat kind-zijn. Het onbezorgde. Het kunnen huilen als je was gevallen, of het schooltjeziek zijn als je de wereld even niet zag zitten. Het schuilen in de zachte trui van papa, of in de armen van mama. Het onbevangen op schoot kunnen kruipen of hangen tegen mama’s arm. Een snoepje wat het verdriet verzacht. De angst, enkel omdat het donker is of onweert. Geen angst voor afwijzing, verlies, pijn of teleurstelling.

Later dat weekend zocht ik mijn kamer na en kwam nog meer herinneringen tegen. Spullen waar een verhaal aan zit. Een plakboek vol columns (van Ronald Koops) die ik steevast uit de Visie knipte omdat ik toen al dol was op het lezen van andermans schrijfwerk. De kaart met handtekening van Elly en Rikkert (die ik ondertussen steeds verwar met Ellert en Rikkie) waar ik zo trots op was. Allerlei (verjaardags-)kaarten van ooms, tantes, opa’s en oma’s, vriendinnetjes. Een poëzie-album waar zoveel mooie woorden ingeschreven waren, speciaal voor mij. Ik vond een boekje waarin ik jaaaaren geleden allerlei gebeden had geschreven. Mijn eerste eigen Bijbel, vol strepen en uitroeptekens. Een doos met cd’s en bandjes die ik nooit weg had willen doen (Opwekking voor kinderen, Pinkeltje, Alice in Wonderland…)
Ook vond ik terug wat er ooit over mij geschreven was, in de rapporten van de midden- en bovenbouw van de basisschool. Ik las ze weer eens en het raakte me. Grappig om te lezen hoe mensen toen al in me zagen wat anderen ook nu in me zien:

”Wietske Anne houdt van verhalen en kan goed luisteren. Wietske Anne heeft een brede interesse. Wietske Anne kan al goed presenteren. Je eigen geschreven tekst over Sinterklaas was prima! Soms praat Wietske Anne teveel met medeleerlingen (!!!). Wietske Anne kán netjes werken. Meestal luister je naar anderen, soms kom je met rake opmerkingen. Toneel, huisjes opmeten en nabouwen: je doet erg je best en dat is te zien aan wat je aflevert. Blijf lekker veel lezen! Je bent een leuke meid met gezellige pretoogjes, fijn. Wietske Anne kan heel leuk poppenkast spelen. Je schrijft leuke verhaaltjes, met voorzichtige humor. Handschrift is regelmatig, je begint echt mooi te schrijven Wietske Anne. Jouw werkstuk over Egypte ging diep op moeilijke zaken in: het oude Egyptische geloof, de Islam: Knap! Je gedicht over de oudejaarsavond van d appeltjes was echt prachtig! Wietske Anne, je bent een lieve, leuke, royale meid, je komt steeds meer los, goed zo!”

Teruglezend komen er zoveel herinneringen terug! Allerlei momenten flitsen door mijn gedachten. Sommige zou je nooit willen verliezen, anderen wil ik misschien liever vergeten. De tijd is voorbij gevlogen. Vanmiddag spraken we erover dat ik spoedig alweer 20 jaar oud wordt. Ik griezelde ervan. Toch een soort afsluiting van alle tienerjaren. 20 jaar klinkt belachelijk oud. Toen ik een jaar of 12 was keek ik met groot ontzag naar mensen die al 20 waren. Ondertussen ben ik het zelf alweer bijna en het voelt nog helemaal niet zo. De laatste tijd ben ik bezig geweest met het weer opnieuw gaan leven als een kind. Die onbezorgdheid terugpakken die me jaren geleden is afgenomen. Dit levert veel vrolijke blikken op, soms ook irritatie. Je wordt geacht je snotvolwassen te gedragen als je bijna 20 bent.
Maar ik wil dat nog even niet. Ik wil nog even tegen dingen aanschoppen. Ik wil nog eventjes kunnen zeggen dat ik als ik ‘later’ een vriend heb niet zo burgerlijk en degelijk wil zijn als die meiden van mijn leeftijd die ik zag (en uit zo’n strenge kerk kwamen) en eruit zagen als een bejaard stel. Ik wil onbesuisd kunnen zoenen als ik iemand geweldig vind, ik wil kunnen springen als de zon schijnt, ik wil kunnen stampen in de plassen als het regent en overdreven me uit kunnen rekken als de kerkdienst (die een beetje saai was) is afgelopen. Ik wil snoeihard ‘AUW’ roepen als er te heet water uit de kraan komt zonder de vraag naar mijn hoofd te krijgen waarom ik zo overdreven moet doen. Ik wil blij met en over mezelf kunnen zijn, terwijl mensen me arrogant noemen. Ik wil urenlang een grijns op mijn gezicht hebben omdat die ene leuke jongen naar me lachte, of omdat ik een lief smsje kreeg van een vriendin. Ik wil me kleden in knalroze of knalblauw, en zo de wereld tegemoet treden. Ik wil mensen kunnen begooien met water en zelf natgespoten worden met een supersoaker, ik wil aardappelen keihard vanuit ons keukenraam (1e verdieping) naar beneden gooien en ze uit elkaar zien spatten. En boven alles: ik wil grinniken omdat mensen me met ergenis aankijken omdat iets niet gepast is. Ik wil lachen om het feit dat iedereen zich gedraagt zoals ‘het hoort’. Ik wil schateren om de gedachte dat ik niet volwassen zou zijn. ”People laugh because I’m different? I laugh because they’re all the same”, zei ooit een wijs iemand.

Ik wil leven en voelen dat ik leef. Elke minuut van dit bestaan. Ik wil dromen alsof ik de eeuwigheid heb en leven alsof het de laatste dag is. Dat is wat ik wil. Voelen dat ik besta, tot in de diepste vezel van mijn bestaan. Liefhebben, zonder bang zijn dat ik gekwetst ga worden. Geven, zonder terug te verwachten. Dansen alsof niemand kijkt. Omhelzingen uitdelen, aan diegenen die ze nodig hebben. Lachen omdat het binnen in je borrelt. Tranen huilen van geluk en van verdriet. Elke dag opnieuw. Leven, zoals het bedoeld is.

Hallo geliefden!

Eindelijk vereer ik deze weblog weer eens even met een bezoekje. Een welgemeend excuus voor de trouwe bezoeker die nog regelmatig even kijkt of ik al weer iets nieuws gepost heb. Ik voel me bijna schuldig!
Ik ben de afgelopen weken erg druk geweest. Ik ga 3 dagen in de week naar school, loop daarnaast nog stage, ik volg een extra keuzevak 1 avond in de week, ik zit in de introcommissie voor volgend jaar, ik werk 1 ochtend in de week, eens in de 3 weken vlieg ik naar Drachten voor therapie en daarbij komen nog allemaal verjaardagen, feestjes en andere leuke uitjes Zo ben ik afgelopen weken naar o.a Opwekking, Soul Survivor en het Bevrijdingsfestival in Wageningen geweest. Ik heb Koninginnedag gevierd, ik ben naar een concert van Don Moen geweest, mijn moeder was nog even te logeren, ik heb zelf nog gelogeerd in Apeldoorn bij een vriend van me en zo vloog de tijd voorbij. Ondertussen heb ik ook een grote schoolachterstand weggewerkt, er liggen nu nog maar 2 opdrachtjes die ik in moet halen dus dat valt mee. Als ik nu zo even alles op een rijtje zet, besef ik me dat ik op zich niet stil heb gezeten afgelopen tijd.

Ook heb ik net een themaweek over het onderwerp Man/Vrouw gevolgd. Was erg interessant. Hoewel ik toch stiekem het liefst aan de kant van de docent sta en anderen wil leiden tot heelheid op dit gebied, is het ook goed om zo nu en dan zelf weer stil te worden gezet bij allerlei dingen. Mijn pastorale hart werd wel onwijs aangewakkerd afgelopen dagen… Het is zo’n fantastisch onderwerp om anderen over te vertellen, om mensen tot genezing te zien komen en bij God heling te vinden voor de gebrokenheid die we oplopen in dit leven.

Voor nu is dit even genoeg. Ik heb de tijd eigenlijk niet om logs te schrijven of artikels: jammer! Maar goed, nog een paar weekjes en dan heb ik lekker vakantie! Heerlijk!

Yours in Him,
Wiets

We are the captains of our soul.
Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness, that frightens us.

We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented and fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God. Your playing small doesn’t serve the world.
There is nothing enlightening about shrinking so that other people
won’t feel insecure around you. We are born to make manifest the
glory of God that is within us.

It’s not just in some of us, it’s in everyone.
And as we let our light shine,
we unconsciously give other people permission to do the same.

You’re blessed when you’re at the end of your rope. With less of you there is more of God and His rule.

You’re blessed when you feel you’ve lost what is most dear to you. Only then can you be embraced by the One most dear to you.

You’re blessed when you’re content with just who you are - no more, no less. That’s the moment you find yourselves proud owners of everything that can’t be bought.

You’re blessed when you’ve worked up a good appetite for God. He’s food and drink in the best meal you’ll ever eat.

You’re blessed when you care. At the moment of being ‘care-full’, you find yourselves cared for.

You’re blessed when you get your inside world - your mind and heart- put right. Then you can see God in the outside world.

You’re blessed when you can show people how to cooperate instead of compete or fight. That’s when you discover who you really are, and your place in God’s family.

You’re blessed when your commitment to God provokes persecution. The persecution drives you even deeper into God’s kingdom.

Not only that - count yourselves blessed every time people put you down or throw you out or speak lies about you to discredit Me.

What is means is that the truth is too close for comfort and they are uncomfortable. You can be glad when that happens - give a cheer even!- for though they don’t like it, I do! And all heaven applauds.

And know that you are in good company. My prophets and witnesses have always gotten into this kind of trouble.

Matthew 5, from the Message.

Vanavond was ik een film aan het kijken met mijn mattie Margreet, een christelijke film. Normaal ben ik niet zo’n christelijke-film-fan, maar Facing the Giants was best goed.

Een bijzonder stukje uit de moevie wil ik graag met jullie delen. Het verhaal gaat over een American Football coach die op weg gaat met zn team, om weer een beetje op te klimmen uit de nederlagen die ze hebben geleden. Hij leert ze onder andere volharding. Een manier waarop hij dat deed, raakte me. Hij liet 1 van de jongens op handen en voeten kruipen terwijl hij een medespeler van 70 kilo op zijn rug droeg (ze lagen rug op rug, dus zware inspanning!). Hij moest zover mogelijk zien te komen. Dit was nog maar 1 aspect van de training. Hij kreeg namelijk ook nog een blinddoek op zijn hoofd, zodat hij niet kon zien hoe ver hij al was. Toen hij vroeg naar het waarom, antwoordde de trainer: zodat je niet opgeeft, als je nog verder kunt.

Op deze manier moest hij zover mogelijk zien te komen. De trainer moedigde hem ondertussen telkens aan. Ook op het einde van zijn krachten, toen hij haast niet meer verder kon en de verplichte afstand al lang had behaald, moedigde de coach hem aan om door te gaan, om er uit te halen wat er in zat.

Terwijl ik de film keek, werd ik ontzettend bemoedigd. Ik ga op dit moment zelf door een wat lastiger tijd, en ik heb heel weinig zicht op hoe mijn toekomst er uit gaat zien - en daar heb ik ook veel vragen bij Op dit moment vind ik het lastig om vooruit te kijken. Spannend soms ook. Eng misschien zelfs wel.
God liet het me zien dat het soms voelt alsof we geblinddoekt zijn, dat we niet weten wat er nog allemaal komen gaat, maar houdt vol. Vaak kunnen we nog zoveel meer omdat God ons nog zoveel extra kracht wil geven, maar geven wij het al te vroeg op, volharden we niet, want we kijken vooruit en worden bang.

Als ik 1 ding steeds meeer leer in deze periode, dan is het wel het leven bij de dag. In Psalm 68:20 staat: Dag aan dag draagt Hij ons. Het is niet voor niets dat daar dag aan dag genoemd wordt. Niet maand na maand. Of jaar aan jaar. Nee, dag aan dag aan dag dag. Voor elke dag ontvang je weer de kracht om door te gaan. Op goede dagen merk je vaak niet hoe afhankelijk je bent van Hem, lukt er veel op eigen kracht. Voor mij waren er een aantal tegenslagen nodig, die me deden beseffen dat ik God zo nodig heb. Op dit moment bestaan mijn gebeden soms alleen nog maar uit: God, help me. Geef me kracht voor vandaag, want ik kan niet meer. Ik weet niet hoe ik hier ooit doorheen kom.
En dan is de dag halverwege, of al voorbij en dan besef ik me verwonderd dat Hij inderdaad de moede kracht geeft en de machteloze sterkte vermeerdert, zoals er staat in Jesaja 40…

Tofheid.

If I could just sit with You a while - Todd Agnew

When I cannot feel, when my wounds don’t heal
Lord I humbly kneel, hidden in You
Lord, You are my life so I don’t mind to die
Just as long as I am hidden in You

If I could just sit with You a while, if You could just hold me
Nothing could touch me though I’m wounded, though I die
If I could just sit with You a while, I need You to hold me
Moment by moment, ’till forever passes by

When I know I’ve sinned when I should have been
Crying out my God and hidden in you
Lord I need you now, more than I know how
So I humbly bow, hidden in you

If I could just sit with You a while, if You could just hold me
Nothing could touch me though I’m wounded, though I die
If I could just sit with You a while, I need You to hold me
Moment by moment, ’till forever passes by

If I could just sit with You a while, I need You to hold me
Moment by moment, ’till forever passes by

Moment by moment, ’till forever passes by

Zo, mijn hermeneutiektoets is voorbij. En ik ben gefrustreerd. Echt. Niet van de toets. Die viel me alles mee. Ok, waarschijnlijk had ik een beter cijfer gehaald als ik vanochtend niet om half 7 de wekker had uitgedrukt zodat ik verder kon slapen in plaats van nog even te leren, maar toch. Ik kon er wel iets mee.  Een kantje volschrijven over waarom we ook hermeneutiek nodig hebben om de Bijbel uit te leggen, naast de Heilige Geest: prima. Niks aan de hand. Laat Wiets maar pennen. Daar zit mijn frustratie niet.

Waar dan wel, vraag je je misschien af. Dat zal ik je haarfijn uitleggen. Ik ben er opnieuw in bevestigd dat ik nooit in een übertraditionele kerk zal passen. Mijn surveillant kwam hier wel uit. Ik weet het zeker, hoewel hij het niet letterlijk heeft verteld. Prima, niks mis mee, maar moet je dan wel bij evangelische mensen gaan surveilleren? Ja, want die zwaaien wel eens vriendelijk naar klasgenoten. Ja, dat doen ze in de kerk ook wel eens. Nee, meneer kan mijn grapje over zwaaidende evangelischen niet waarderen. Geen respect voor het Woord, zegt u? Of ik netjes wil gaan zitten tijdens de lezing van de heilige Schrift? Prima. Wiets gaat netjes zitten, ik ben de beroerdste niet, ieder zijn ding. Toen las meneer de surveillant een gedeelte over een lachend gezicht dat het hart van een mens verheugd. Ik wou bijna vragen waarom hij dan mijn vrolijkheid wou beteugelen. Of mijn lachende gezicht zijn hart dan niet verheugde? Zou dit dan allegorisch zijn bedoeld? Je moet het geestelijk zien, die lach. Toen kwam de zin dat we terechtwijzing en vermaning moeten liefhebben. Dus dacht ik, blij en onderwerpend als ik was, dat hij nu niets meer tegen me kon hebben, ik zat netjes te luisteren en was niet meer aan het rebelleren geslagen. Prima toch?
Toen hij het Boek der Boeken dichtsloeg, keek hij me aan. Zijn ogen staarden priemend in mijn richting. Ik keek voorzichtig om me heen. Wat was er aan de hand? Verlangde hij hoofdbedekking van mij tijdens de schriftlezing? Moest ik mijn handen vouwen, mijn ogen sluiten? Knielen? Serieuzer kijken? Keek hij op me neer, omdat ik mij niet als een echte bijbelse vrouw gedroeg? Wat was er?
Zijn stem klonk gevaarlijk ingehouden boos. Hij was inderdaad op mij gericht. Want wat bleek?! Wiets had koffie gedronken. Tijdens de schriftlezing. Hoe ik het in mijn hoofd haalde, vroeg hij. Of ik dat in de kerk ook deed? Het bleef stil. Blijkbaar verwachtte hij antwoord. ‘Ja, toevallig doe ik dat wel’, antwoordde ik, me niet laten kennen. Daar wist hij even geen raad mee. Misschien realiseerde hij zich dat die evangelischen net zo verdorven waren als hij altijd al had gedacht. Bevestigde ik zijn beeld. Ik was tenslotte een christen uit de heidenen, enkel door genade gered, buiten het verbond om. Misschien rechtvaardigde dat mijn gedrag. Ik hoop het maar. Meneer was flink boos. Ik kon er niets aan doen, ik vroeg me af of hij kleinkinderen had. Hij bevestigde niet mijn beeld van een lieve opa.
Tijdens de toets bezinde ik mij. Je rechterwang toekeren, zegenen wie je smadelijk behandelen, je kent het. Dus toen meneer mij de toets gaf en als 1 van de weinigen ‘alsjeblieft’ zei toen hij bij mij gearriveerd was, kwam alles in mij in opstand, van binnen bulderde ik en barste ik uit mijn voegen. Vriendelijk antwoordde ik: Dank u wel, en ik glimlachte fier. Met de controle van mijn afwezigheid werd, ook als 1 van de weinigen, mijn schoolpas uitgevoerd bestudeerd. Misschien vroeg hij zich af of hij mijn gezicht voorbij had zien komen in het kerkenblad, bij het rijtje ‘hedendaagse ketters’. Misschien wou hij controleren of ik niet mijn identiteit had vervalst, dat ik vermomd als een wolf in schaapskleren de CHE was binnen gedrongen. Dit was natuurlijk niet zo. Mijn foto is zo mogelijk nog braver dan ikzelf. Vanaf toen had ik hoop. Hoop dat hij me met rust zou laten. Dat ik vrijuit zou mogen gaan. Maar nee. Met haviksogen hield hij me in de gaten. Naast me stond mijn koffiebeker met een lieveheersbeestje. Ik durfde er enkel vanuit mijn ooghoeken naar te kijken. Misschien kreeg hij anders de verdenking tegen mij dat ik een spiekbriefje had gekalkt op de vleugels van het arme beest. Niet te lang naar een klasgenoot kijken, dat zou zeker verdacht zijn. Niet te lang naar buiten kijken, want dan zou hij het beeld bevestigd krijgen dat ik niet geleerd had en verliefd naar buiten staarde. Wat kon ik anders doen, dan  rustig mijn toets maken?

Vervolgens stond ik op. Ik pakte mijn pennen, koffiebeker, flesje water en het blaadje. Ik keek hem aan en met alle vriendelijkheid die ik nog had, gaf ik het hem: Alstublieft. Nog even hem bedanken voor zijn vriendelijke surveillance? Zou ik hem nog succes wensen voor de rest van de dag? Zou ik dat vurige kooltje pakken en op zijn grijze haren deponeren?

Nee, toch maar niet. Dat doe je niet, tijdens het maken van een toets Hermeneutiek. Die kolen, die zijn enkel figuurlijk. Het hoofd moet je niet letterlijk nemen. Dus heb ik hem maar stilletjes gezegend. Een beetje rebels misschien, dat wel. Maar zegen is zegen. Toch?