Mooie vogel
Je vleugels gebroken

Ik probeerde ze te maken
Maar het is me niet gelukt

Zoals een vlinder
Die uit de cocon moet kruipen

Maar tijd nodig heeft
Om dat te doen

Ik zag die vlinder
Maar vergat de rups

Jij, vogel-vlinder
Wat je dan ook bent

Of ooit gaat worden
Ik laat je gaan

Je vleugels moeten groeien
De worsteling gaat door

Een dokter heb je nodig
Die beter is dan ik

Die niet met jou wil vliegen
Maar op de grond blijft staan

Dag vogel-vlinder
Ik sla mijn vleugels uit

Op weg naar een land
Ver van jou vandaan

De geur van Forest Fruit (Lipton) hangt in de kamer. Gaat niet weg, maar blijft. Konijntje ligt wat te soezen in zijn kooi, staat af en toe eens op, rekt zich uit, gaapt en eet of drinkt wat. Het is stil, de enige muziek die je hoort is het zacht suizen van de wind, en af en toe het toeteren van een auto. We zitten in November, wat betekent dat rond deze tijd (17 uur) het buiten donker begint te worden. Uitkijkend over de stad, vanuit mijn raam, zie ik allemaal lichtjes. Ook binnen staan lampjes aan. De kachel brandt behaaglijk, al de hele dag. Af en toe nip ik aan mijn thee en bijt een stukje uit mijn chocoladeletter. Dit is fijnheid. Ik ben een gelukkig mens.

Prachtig dit! Alleen kinderen kunnen elkaar zo meppen en vervolgens daar allebei heel hard om lachen.

‘Aanbidding is een levensstijl’ – ‘Wordt als een kind’. Krijg je fijne dingen van op zo’n manier!

(en kids zijn echt té gek. volgende week hoor ik of mijn aanstaande tante-zeggertje een mannetje of een vrouwtje is! feit is al wel dat het de neus van mn schoonzusje heeft en erg beweeglijk is. misschien lijkt het wel op mij. stel je toch voor.]

Mag God je zegenen met ongerief,
bij gemakkelijke antwoorden, halve waarheden,
en oppervlakkige vriendschappen,
zodat je diep vanuit je hart mag leven.

Mag God je zegenen met woede,
bij onrechtvaardigheid, onderdrukking,
en uitbuiting van mensen,
zodat je voor rechtvaardigheid, vrijheid en vrede
mag opkomen.

Mag God je zegenen met tranen,
om te huilen voor hen die in oorlog leven en die pijn,
verwerping en honger lijden,
zodat je jouw hand uit mag strekken om hen te troosten
en hun pijn in vreugde te veranderen.

En mag God je zegenen met genoeg kinderlijk geloof,
om te geloven dat je een verschil in de wereld kunt maken,
zodat je kunt doen wat anderen zeggen dat onmogelijk is,
rechtvaardigheid en vriendelijkheid voor alle kinderen
en armen.

- Fransiscus van Assisi -

Het kruis in je liefdesleven

Afgelopen weken zijn er aantal gesprekken met mannen en vrouwen geweest, die me zijn bij gebleven. Eén ding hadden ze met elkaar gemeen; ze gingen allemaal over je liefdesleven als christen. Homoseksueel, heteroseksueel, bezet of single, smachtend of wachtend – ze waren verspreid over diverse categorieën.Ze zetten me opnieuw stil bij de vraag: Wat mag het je gaan kosten? In deze feel-good-maatschappij is het heel erg normaal dat met alle verlangens die we hebben, we iets moeten / mogen / kunnen doen. Dat is niet eens meer de vraag. Nou, voor mij is het dat dus wel.

Twee gesprekken in één week, waarin 2 keer dezelfde quote voor kwam: Ja maar ik wil / kan niet alleen blijven!! In dit geval homoseksuelen – want heteroseksuelen denken daar al niet eens meer over na – maar het gaat me hierin helemaal niet om wel of geen relatie aangaan met iemand van hetzelfde geslacht. Dat was voor mij niet eens het issue. Het ging mij erom; heeft God nog iets te zeggen hierover? Waar is hierin ZIJN heerschappij?

Als ik een verlangen heb, betekent dit dan automatisch dat
a) dit van God komt?
b) dit in praktijk gebracht moet worden?

Ik betwijfel dit ten zeerste. Ik heb heel veel verlangens, maar een groot deel hiervan is [soms ook tijdelijk] aan God terug gegeven, tot op het moment (als dat ooit komt) dat Hij ze zelf aan mij terug gaat geven om deze te vervullen. Zo ben ik eigenlijk (op wat mislukte bijna-relaties na) al mijn leven lang single. Geloof me; ik was al heel jong behoorlijk volwassen, en vanaf mijn 15e was ik al serieus bezig met relaties, mijn toekomstige partner en wat God hierin wilde. Er werd mij wel eens gezegd: Wietske Anne, als je dit verlangen hebt, betekent het dat God het je ook gaat geven. Ik geloof hier eigenlijk niet zo in. Niet dat ik niet geloof dat ik ooit ga trouwen, maar om de uitspraak: Je hebt een verlangen, en daarom ga je het krijgen. Ik lees dit niet zozeer terug in de Bijbel namelijk.

Ik was wat aan het bladeren in de Bijbel, en toen viel mijn oog op de tekst: ‘Wie Christus Jezus toebehoren, hebben hun hartstochten en verlangens gekruisigd’. Auw. Dat is hele andere koek. Als het goed is, zijn onze verlangens (op wat voor gebied dan ook) gekruisigd met Hem! En inderdaad: dat betekent dat ik al mijn wensen in gebed breng en zeg: Uw wil geschiede! Bent U meer verheerlijkt door mij als single, laat me dan alleen blijven! Kunt U meer Uw glorie tentoon stellen door een huwelijk – wilt U dan voorzien in een partner!  Dan hoeven we niet meer te denken: O nee, ik wil niet alleen blijven, ik kan dat niet! Nee, de weg van Christus toont ons dat we onszelf moeten stellen als een levend offer, bereid om dezelfde (lijdens-?) weg te gaan die HIJ heeft gelopen. Dat betekent: afsterven aan mijn eigen ideeën, systemen, verlangens en driften – en mijn oog richten op Jezus!

En hoe dat kan? Hoe God zoiets van een mens kan vragen? Hoe kan een weduwe die haar man verloren heeft (maar daarmee niet haar verlangens naar liefde, naar seks en intimiteit) fris en vrolijk in het leven staan? Omdat ‘Christus ons leven is’! Nooit vraagt God een offer van ons, als Hij niet tegelijkertijd die kracht geeft om dit te doorstaan, ja de vervulling in het verlies. Dan kúnnen we stand houden, omdat: ‘Uw man is uw Maker!’ Allereerst!

Mijn primaire vervulling, onze primaire vervulling als je je christen noemt, moet liggen in Christus en Christus alleen. Heb je die zekerheid niet, dan kun je inderdaad heel weinig. Dan kun je niet alleen blijven. Dan kun je niet seksueel rein blijven. Dan kun je niet doen wat God je vraagt. Maar zo ja; dan valt het onderscheid tussen homo, hetero, man of vrouw weg; want het geheim blijft hetzelfde – onder alle omstandigheden – : CHRISTUS in u! Dat is kracht in zwakheid. Wij zijn zwak, ja. Uit mijzelf kan ik weinig, ben ik afhankelijk, bang voor de toekomst, op zoek naar veiligheid en intimiteit. Maar door Hem, en in Hem, ‘vermag ik alles’.

We hoeven geen slaven te zijn van onze gevoelens en verlangens. We zijn geroepen om vrij te zijn, en ons niet langer meer te laten leiden hierdoor. We hoeven ons niet meer heen en weer te laten slingeren: o die is leuk, en dat is leuk, dit is mooi en dat zou wat kunnen worden. Daar gáát het helemaal niet om. Het gaat er zo totaal niet om dat ik mijn zin krijg en dat ik krijg wat ik wil. Als dat mijn idee is, ligt de focus compleet verkeerd. Het gaat niet om mij.

Het gaat om Christus, en om Hem alleen. Hij is onze primaire vervulling. Als dat niet zo is, zal een huwelijksrelatie (of wat dan ook) nooit bevredigen. Als je eenzaam en gebroken bent voor een relatie, zul je het ook zijn als je er midden in zit. En als je getrouwd bent en je krijgt crisissen in je huwelijk, dan zul je iemand anders nodig hebben om je primaire bevestiging en liefde uit te halen.

‘Want ik ben met Christus gekruisigd – en niet langer leef ik meer, maar Christus leeft in mij’.

Gütenabend! (of zo)

Afgelopen week was ik bezig met Hosea, op de één of andere manier wist dat boek me te boeien vanuit het niets. Wat je ziet in Hosea is de liefde van God, Zijn relatie met Zijn volk (Israël) en de ontrouw van Israël. In combinatie met één van mijn meest ‘favoriete’ Bijbelgedeeltes (ik besef me dat het een raar stuk is om mooi te vinden, maar er is weinig in de Bijbel wat me zo weet te raken als dit hoofdstuk) Ezechiël 16, kwamen er wat gedachtes bij me op die me de rest van de week bij zijn gebleven en die ik echt even moest posten hier.

Wat we lezen in zowel Hosea als in Ezechiël 16, is het verhaal van een vrouw (meisje) die door God Zelf uitgekozen wordt – in liefde. En in die liefde neemt God de rol in van een Bruidegom, een Minnaar. We zien, geheel in lijn met de tradities uit die tijd, dat de ‘man’ in het verhaal (hetzij Hosea, hetzij de ‘ik’ in Ez.) de vrouw kleed en omhult met sieraden. (wat overigens een mooi gebruik is, het zou vrouwen tegenwoordig veel geld schelen) Dit was een teken van de liefde van de man. En wat me toen zo opviel en wat mijn hart raakte, was dat dít juist hetgeen wordt, waarmee de vrouw in deze verhalen, haar andere minnaars lokt! Ze gebruikt de kleding, de sieraden, haar schoonheid, die ze kreeg van haar liefhebbende man, en gebruikt die vervolgens om overspelige relaties aan te gaan – en zich te gedragen als een hoer.

Toen ik dit las, was mijn reactie: WOW! En het voert te ver om op deze blog de hele context te schetsen en de oorspronkelijk bedoeling die hieruit spreekt (mbt Israel), dus ik maak gelijk een stapje vooruit. Hoe vaak is het niet zo dat we juist dié dingen nemen, die we van God hebben gekregen, of die Hij heeft gemaakt, om er vervolgens dingen mee te gaan doen die God niet wil, of om ergens anders te zoeken wat Hij alleen ons kan geven!

[Overigens, wel een uitstapje, is dat ook wat de duivel doet. Hij neemt die dingen die God heeft bedoeld als goed, als mooi en als heilig, en weet dit zo in te kleuren dat het uiteindelijk niets meer met God te maken heeft. Hierbij denk ik met name even aan veel bovennatuurlijke zaken.]

Een aantal voorbeelden? Ik geloof dat we vaak ons lichaam (wat zo masterpiece van Gods schepping is) op een verkeerde manier gebruiken. Of dat we op een verkeerde, onreine manier omgaan met onze seksualiteit. Of met relaties. Maar ook met ons gedachteleven, met voedsel, met financiën, met gaven & talenten, met het huwelijk. We nemen die dingen die God heeft gemaakt om van te genieten en om op een verantwoordelijke, heilige manier mee om te gaan – en gebruiken die op zo’n manier dat het ons uiteindelijk vernietigd, of dat we er aan verslaafd worden, dat we Gods geboden ermee overtreden… dat we er – uiteindelijk – mee rebelleren tegenover God.

Bizar. Want uiteindelijk gaf God het ons uit liefde en zorg. Eigenlijk is het zo onwijs grof. En toch is dat wat we zo vaak doen. We zoeken zo vaak in andere ‘minnaars’ (letterlijk & figuurlijk) wat alleen God ons kan geven. Hoewel het een heel heftig beeld is (bijv. Ez. 16: 32-34) vraag ik me af of ons onschuldig flirten met ‘de wereld’, voor God ook zo onschuldig is.

God zij dank; we dienen een God die Zich aan ons (en aan Israël) heeft verbonden en op basis daarvan laat Hij ons niet vallen. ‘Ook al zijn wij ontrouw, Hij blijft trouw, want zichzelf (zijn eigen aard) verloochenen kan Hij niet’. Maar laten we toch, in Godsnaam, nooit vergeten waar we vandaan komen, wat onze positie is.

Voor alle (aanstaande) theologen, een boeiende lezing van mijn docent Henk Bakker:

http://www.goednieuws.info/index.php?option=com_content&task=view&id=83&Itemid=1&bb_id=1%20bakker

Met als thema: Gemeente-opbouw: een evangelie-gericht alternatief.

Boeiend, als je nadenkt over gemeente-zijn en zo (en wie doet dat niet… hihi)

Liefs!

En er is weer een week voorbij, waarin…

- Mikey mijn vorige verhaal bevestigde door tot overmaat van ramp in 2 seconden mijn internetkabel door te knagen.

- Ik na een beetje spanning toch mijn manager opbelde om mijn werk af te zeggen, en vervolgens heel liefdevol werd bedankt en gezegd om volgend jaar zomer weer terug te komen…

- Mijn vermoeidheid minder werd, maar mijn problemen rond kaak / mond / kies alleen maar erger en pijnlijker…

- Ik een bizarre film keek: Premonition, met Sandra Bullock

- Ik veel wijsheid opdeed uit de film ‘He’s not that into you!’

- Ik steeds meer ben in gaan zien, dat bij veel taken & activiteiten, je niet moet wachten tot je er zin in hebt, maar het gewoon moet gaan doen…!(en dat de zin er dan vanzelf wel achteraan hobbelt)

- De actualiteit gekenmerkt werd door een voorganger die predikt dat God de billen heeft geschapen om op te slaan, en met dit alles zijn gemeente ‘tot nadenken’ wilde zetten, maar wel binnen de door hem bepaalde kaders… brr.

- Ik voor mijn stage startte met de oriëntatiecursus over de gemeente, wat erg interessant was, en waar gelijk al enige theologische vraagstukken opgeworpen werden – wat ik erg boeiend vond.

- Een week waarin ook het tienerwerk van start ging, maar de opkomst nog zo klein was omdat in het verleden behaalde resultaten niet zo goed zijn geweest.. en dit weer de nodige vragen oproept!

- Een week waarin ik tijdens het stofzuigen flipte omdat het ding een afgrijselijk gillend geluid maakte .. ik hem een trap verkocht en uiteindelijk maar ben gestopt…

- Een week waarin ik midden in de nacht wakker werd, zag dat ik een smsje had die begin met: Hallelujah – laat de rede op mij neerdalen alstublieft – en ik vervolgens met een grote glimlach weer in slaap viel…

- Het was een week waarin mijn theologielessen over het evangelie en de brieven van Johannes werden afgesloten (maar overal de thema’s opdoken)

- maar waarin ook mijn lessen Voorganger startten; met een eerste les over je geestelijk leven als leider, hoe om te gaan met succes & verleiding, en verantwoordelijkheid… o.a. gekeken naar docu over Ted Haggard…

- waarin Supervisie weer een heerlijke tijd was met prachtmensen; het vinden van herkenning, samen worstelen en veel leren én lachen!

- waarin God op bijzondere wijze toonde dat Hij betrouwbaar is…
Dat was mijn week, heel kort. Ik ben benieuwd wat komende week weer gaat brengen, t wordt druk! Wat ik al wel weet; vandaag een zoveeljarig huwelijk, morgen een kinderdienst, een vrouwenochtend, begeleidingsgesprekken, kringwerk, en ander leuks. We gaan het beleven, and I’ll keep you updated!

Vrede zij met jullie,

Wiets

Hey W.A. Thanks voor ‘t gebruik van je laptop! Zag trouwens bij terug zetten dat je snoer aangevreten is. Da’s echt niet veilig hoor! Zelfs het snoertje van het aardlek is al door, daar kan je een fikse schok van krijgen volgens mij… Groetjes Hans.

Zo luidde het briefje wat er gisteren op mijn bureau lag. Ik slaakte een Halleluja-kreetje, want ik heb tot de dag van vandaag nog geen schok gehad! Maar het was ook confronterend; mijn lieve schattige mannetje wat zo nu en dan vrouwtjesneigingen vertoont (ik zit nog in de ontkenningsfase, klopt), heeft behoorlijk wat schade veroorzaakt in het kleine jaar dat hij nu bij me woont. Nou roep ik heel hard altijd dat ik niet materialistisch ben, en dat de lusten boven de lasten gaan – en dat klopt. Maar het moet niet zo zijn dat ik zelf ook schade ondervind van de fratsen van mijn beest. Dus heb ik gisteren direct een bestelling gedaan. Vandaag kwam ‘ie binnen. Een nieuw snoer met een nieuwe adapter. Slik. €43,00. Je moet het er maar voor over hebben.

O ja, verder schade? Dekbedovertrekset met gaten, aangevreten boeken en Bijbel, een doorgeknaagd snoer van mijn box (stereo), een doorgeknaagde tvkabel, aangeknaagde vloerbedekking (hoewel in de onzichtbare hoekjes en toch al niet mooi…), wat gaten in (oude) pyamakleding, en ik vergeet vast nog een heleboel. Jaja, en toch is hij nog steeds mijn kleine kameraad.

Als dat geen liefde is…

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

Dat zonder jou nog een lente bestaat
met ooievaars en met bloemen,
dat er een meidoorn in bruidstooi staat,
is zonder meer tactloos te noemen.
En wat is het nut van een lindenlaan,
als wij er samen niet langs kunnen gaan?
Langs alle heggetjes bloeit wilde roos
nutteloos, zinneloos.

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou.
Er staat maar zo weinig meer in.
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw.
Waarom? Wat heeft het voor zin?
De merel zit zachtjes te zingen in ‘t groen.
Voor mij hoeft ie heus zo z’n best niet te doen.
De wereld kon vol van geluk zijn, maar nou:
leeg, zonder jou.

Annie M.G. Schmidt